Terug de draad opnemen
06Dec09
Ik moet er nog steeds aan wennen als ik de mensen hoor spreken van mijn broer Herman als President van Europa. De reacties hierop zijn overweldigend en steeds in de meest positieve zin. Na al het negatieve dat de jongste jaren over de politici in eigen land is gezegd, vinden de mensen het schitterend dat een Eerste Minister van het zo verguisde België nu verkozen is tot Europees President en dit omwille van zijn intellectuele capaciteiten, zijn Rustige Vastheid, discretie en bereidheid tot dialoog en overleg.
Velen vinden het wel spijtig dat hij België verlaat maar zeggen er dadelijk bij dat ze fier zijn dat een Vlaming van bij ons gevraagd is om de leiding te nemen van 500 miljoen Europeanen.
Ook ik ben trots de broer te zijn van de eerste Europese president. Ik beschouw het ook voor een stukje als de bekroning van mijn politieke loopbaan. 40 jaar lang zijn we samen opgetrokken in de Belgische politiek. Ik herinner mij nog onze eerste vergaderingen bij de CVP-Jongeren in 1969 in de zaal Patria in de Broekstraat in Brussel en onze eerste politieke artikels in ons arro-blad Jongerentips. Sinds 1977 zitten we elke maandagmorgen in het nationaal CD&V- partijbestuur en hebben de nationale politiek van binnenuit en op het publieke forum samen beleefd. We stonden zelfs samen jarenlang op dezelfde affiche met als slogan: het zit in de familie. De broers Van Rompuy: we waren niet altijd geliefd maar eind goed al goed als ik dezer dagen de pers mag lezen.
Deze bladzijde is nu definitief omgedraaid en ik geef toe dat ik verweesd achterblijf. De politiek zal voor mij nooit meer zijn zoals vroeger. Maar dat is nu eenmaal de gang van het leven zeker in de politiek.
In mijn laatste 5 jaar zal ik het maar alleen doen en wie weet brengt deze laatste rit ook zijn verrassingen…
In het Vlaams parlement nam ik deze week opnieuw de draad op met enkele tussenkomsten tijdens het actualiteitsdebat over de economische crisis in Vlaanderen. Ik ergerde mij aan de VLD die nu aan de Vlaamse Regering verwijt een schuldenregering te zijn terwijl deze Vlaamse schulden zijn opgebouwd in de eerste helft van 2009 toen Dirk Van Mechelen nog minister van Begroting was. Ik heb geen problemen met oppositie voeren maar een minimum aan intellectuele eerlijkheid is wel nodig om geloofwaardig te zijn. In Villa Politica van dit weekend kunt u mijn uitval zien tegen Patricia Ceyssens “cette femme m’énerve”.
Ik ergerde mij vrijdag ook aan de Vlaamse Regering bij het ontslag van Dirk Wauters. Volgens de Vlaamse Regering was Wauters een “miscast” en miste hij zowel daadkracht (om de besparingen door te voeren) als een visie op de openbare omroep .Ik ben zelf niet betrokken bij deze affaire (niemand vraagt mijn mening nog over de VRT) maar ik moet enkel vaststellen dat van de geest van de hervorming van de VRT die ik consequent en met succes doorvoerde in de jaren negentig niets meer is overgebleven. De partijpolitiek is helemaal terug en de Raad van Bestuur en de Regering nemen opnieuw de VRT in handen zoals in de tijd van de BRT. Nochtans doet de VRT het schitterend en behoort ze met een marktaandeel van meer dan 40% tot de meest bekeken openbare omroepen in Europa.
Ik ben nog steeds fier op de hervormingen die ik samen met Bert De Graeve doorvoerde. Ik nam als politicus bewust afstand en gaf met een duidelijke missie en beheersovereenkomst vertrouwen aan de leiding van de omroep. Dat model is aan diggelen geslagen eerst door Tony Mary en nu door Guy Peeters en de Vlaamse Regering.
Als oud minister van media bloedt mijn hart want ook vandaag krijg ik nog van velen (ook vanuit de VRT en de mediawereld) positieve reacties op de hervormingen van 1995. Deze golden als een voorbeeld hoe een publieke dienst kan worden hervormd en gedepolitiseerd. Ook als een les hoe politici moeten omgaan met de media. Hebben we opnieuw een minister van media die met deze bevoegdheid meent aan partijpolitiek te moeten doen?
Tenslotte nog dit. Toen ik minister was, ben ik maar verantwoordelijk geweest voor 2 benoemingen: Bert De Graeve (VRT) en Herman Daems (Gimv). Beiden draaien 10 jaar later nog mee aan de top van Bekaert en Fortis. Waarom werden het geen miscasts? Beiden werden benoemd los van de partijpolitiek op basis van hun competentie en feeling voor de publieke instelling die ze moesten leiden en ze kregen ook tijdens hun mandaat steeds het volle vertrouwen van hun minister. Zonder die voorwaarden kan men geen publieke instelling leiden. Dirk Wauters heeft het mogen ervaren.