Stille kracht
01Nov10
Op 1 november gaan mijn gedachten meer dan ooit naar mijn ouders. Ze overleden haast samen in de maand november 2004. Op hun graftombe in Sint-Stevens-Woluwe staat:
SAMEN LEVEN
SAMEN OUD WORDEN
SAMEN IN ALLES
SAMEN VOOR ALTIJD
Ouders sterven niet. Zij blijven altijd bij ons. De pijn om het verlies maakt met de tijd plaats voor dankbaarheid en geeft een stille kracht om zonder hen verder te gaan. Zij blijven een referentie voor gans het leven.
In zijn jongste boek “In de wereld van Herman Van Rompuy/Kathleen Cools schrijft Herman hierover enkele indringende bedenkingen:
“Een bijzonder moment van sereniteit kwam onverwachts over mij toen we onze ouders met een verschil van een week moesten begraven. Plots was ik wees, was er tussen de hemel en mij niemand meer, moest ik mij niet meer bewijzen. Ik stond alleen, maar het bezoemde mij geen vrees in. Nu moest ik nog meer dan vroeger mijn eigen weg gaan. Een sereniteit maakte zich van mij meester, die me sinds november 2004 niet meer verlaten heeft. Mijn ouders waren 81 en 83 en hun overlijden was de natuurlijke gang van het leven en toch maakte het mij anders. Het was meer dan verdriet. Mijn sereniteit na hun dood gaf mij een grote kracht.”
“Maar alles wat met mij gebeurt, alles wat ik doe of probeer te doen zie ik in een kort perspectief. Op zijn 62ste heeft men nog maximaal twintig jaar “te gaan”, als alles meezit. Ik trek er geen gevolgen uit, maar de gedachte houdt mij bezig, niet tragisch, niet obsessioneel maar heel existentieel .In zekere zin geeft het kracht. Wat kan mij overkomen tenzij wat onvermijdelijk is?”