Peter Van Rompuy aan het woord
12Dec10
Gisterenavond hoorde ik op de show van Geert Hoste in de stadsschouwburg in Antwerpen weinig fraaie dingen over de familie Van Rompuy. Herman (“toch een dweil”) , Tine (“rood sujet”) en Eric ( “bezemsteel op overschot”). Het publiek vond het leuk.
Over Peter Van Rompuy (sinds juli senator) werden nog geen grapjes gemaakt maar dat komt wel!
Vandaag laat ik hem aan het woord over de toekomst van CD&V. Deze week kunnen de leden hun stem uitbrengen voor het voorzitterschap van CD&V. Het is aan de dertigers om te bepalen waar CD&V naar toe gaat.Vorige week zei ik dat in de komende jaren er meer inbreng moet zijn van de partij en de fracties in de strategie en inhoud van CD&V. Het wordt de grote uitdaging van Wouter Beke en zijn generatie dertigers.
Peter Van Rompuy neemt alvast de handschoen op.
CD&V moet back to basics.
De enige kandidaat voor het voorzitterschap van CD&V is Wouter Beke. Proficiat, Wouter! Dit is een unieke kans om deze verkiezingen te laten draaien rond één enkel thema. Inhoud. Wat is de unieke visie van CD&V op de toekomst? Mijn buurman in de Senaat, Rik Torfs, stak al eerder het vuur aan de lont. Volgens hem moeten we uitwijken naar ‘no-go zones’. Naar ‘cafés waar iedereen CD&V al lang vergeten is’.
Rik, ik ben het helemaal met je oneens. We gaan toch niet opnieuw beginnen over de ‘toogtest’? In ‘81 kreeg de CVP ook een pak slaag (-11 procent). Ook toen was de analyse volgens sommigen dat we ‘terug naar de wijken’ moesten. Ondanks de nederlaag stond de volgende regering opnieuw onder leiding van een christendemocraat. Toen was dat nog ‘evident’. De regering Martens stond voor een immense opgave. Het overheidstekort bedroeg 13 %, de schuld ging door het dak van de 100% en de rente bedroeg meer dan 10%. Martens voerde allesbehalve een populair beleid. Uit pure noodzaak voerde men een indexsprong door. En in diezelfde periode plaatse de regering ook nog kruisraketten. De bevolking kwam massaal op straat. Wel, wie won de volgende verkiezingen in ‘85? De CVP. Het ontlokte Mark Eyskens de uitspraak: ‘de verliezers van de verkiezingen zijn de opiniepeilers’.
Erger nog dan in ’81 gaan we vandaag opnieuw door een economische crisis. CD&V moet na 13 juni 2010 helemaal niet op café. Niemand zit op ons te wachten in De Monk. CD&V heeft ook helemaal geen nood aan een drastische inhoudelijke koerswijziging.
Wel moeten we dringend back to basics. We moeten politieke moed tonen. Zo moeten we volhouden en blijven gaan voor een communautaire Big Deal, en geen Big Bang. Tegelijkertijd moeten we blijven vechten voor een begroting in evenwicht. Hoe steil het pad daarheen ook zal zijn.
Maar Rik, je hebt ook overschot van gelijk. Na de verkiezingsnederlaag van 13 juni verdraagt het inhoudelijk debat binnen CD&V geen verder uitstel. Het is hoog tijd om de spiegel die we onszelf voorhouden eens grondig afstoffen. En elkaar het achterste van de tong te laten zien. Waar staat CD&V juist voor?
CD&V is een centrumpartij. Dat moet zo blijven. Maar we moeten er steeds over waken dat dit nooit verwatert tot een mossel-noch-vis houding. Want wat gebeurt er als je al te zeer in het midden van de weg rijdt? Juist. Je wordt omver gereden.
En toch meen ik dat CD&V wel degelijk voor het centrum moet blijven kiezen. Maar dan radicaal. Begin dit jaar pleitte ik op mijn blog reeds letterlijk voor een positie ‘radicaal in het centrum’. Maar hoe vertalen we dat concreet? Wat onderscheidt CD&V van de andere partijen?
Sinds vorige week dweept niemand nog met het al te liberale Ierse model van vlaktaks en flexibele financiële regulering. Maar tegelijkertijd toont de economische crisis aan dat zonder een krachtige economie de sociale welvaartsstaat niet kan overleven. Zoniet zagen we de tak af waar we zelf op zitten. De droom van een sociaal paradijs mag niet ontaarden in een ‘Grieks’ drama.
Nu, de christendemocraten zijn al decennia de eerste voorvechters van de gulden middenweg, met name van de ‘sociale vrije markt economie’. Voor ons is de vraag niet of de vrije markt goed of slecht is. De vraag is of ze werkt. Of ze ten dienste staat van de mensen, en niet enkel van bonussen. Ondertussen schuiven ook de andere partijen op naar dit ‘midden van het bed’. Het origineel is nochtans betrouwbaarder dan de kopie! Om dit te benadrukken moet CD&V dringend haar plan voor de vernieuwing van de economie verder aanscherpen.
Maar CD&V mag zich ook niet blindstaren op het Bruto Nationaal Product. We moeten ook oog hebben voor een hoger Bruto Nationaal Geluk. De afgelopen 50 jaar verdubbelde de welvaart, terwijl het geluksgevoel ter plaatse trappelde. Waarom?
In amper drie jaar tijd steeg het gebruik van antidepressiva in Vlaanderen met 9 procent. CD&V moet als eerste partij echt op zoek naar de diepe gronden van levenskwaliteit en geluk. Hoe kunnen we competitief blijven, zonder te vervallen in een rat race? Immers, de niet-hernieuwbare energiebron die we het meest van al uitputten, zijn wijzelf.
Als centrumpartij beheersen we als geen ander de kunst van het het subtiele evenwicht tussen ethisch idealisme en politiek realisme. Want alleen evenwicht is duurzaam. Evenwicht tussen oprechte gastvrijheid en een onbeheersbaar aanzuigeffect. Tussen langer werken en meer rustpunten. Tussen solidariteit en individualisme.
Voor CD&V vraagt echte solidariteit immers verantwoordelijkheid. Voor ons bestaat gratis niet. Dat is ‘zo nillies’. Tegenover elke uitkering staat een bijdrage. Je hebt het recht geholpen te worden als je tegenslag kent. Maar je hebt ook de plicht de aangeboden kansen met beide handen te grijpen. En je verdient de vrijheid om de vruchten te plukken van je inzet. Daar wil ik als CD&V’er voor vechten.
Laat ons als CD&V het debat over inhoud bij de horens vatten. Nu!
PETER VAN ROMPUY