Overzomeren
25Apr11
Ook het Vlaams Parlement ontsnapt niet aan de malaise en het immobilisme van de Belgische politiek. Zolang het niet duidelijk is waar dit land en de regio’s naartoe gaan, ontbreekt elk perspectief op middellange termijn.
Morgen komt de Hoge Raad voor Financiën naar de Commissie Algemeen Beleid van het Vlaams Parlement met de boodschap dat de deelstaten en de lokale besturen in het raam van genormeerd begrotingstraject van de gezamelijke Belgische overheden vanaf 2013 overschotten moeten boeken : 0,2% in 2013, 0,8% in 2014 en in 2015 zelfs 1,2%. Minister-President Peeters en Minister Muyters zijn het hiermee oneens; zij vinden dat hun werk af is als Vlaanderen dit jaar een begroting in evenwicht heeft. Zij zijn niet van plan saneringsinspanningen te leveren om overschotten te creëren; zij willen integendeel in Vlaanderen tot 2014 een vrije beleidsruimte van 1,5 miljard benutten voor nieuwe initiatieven.
De HRF stelt ook dat een grondige sanering van de openbare financiën niet mogelijk is zonder een hervorming van de financieringswet “waarbij de deelstaten worden geresponsabiliseerd maar tegelijk het fiscale draagvlak van de federale overheid wordt versterkt.” Hierop blokkeren de gesprekken al maanden zonder perspectief op een akkoord.
Sven Gatz stopt met de politiek omdat hij “geen verhaal” meer heeft maar welk Vlaams of federaal parlementslid weet nog in welk verhaal hij meedraait. In het Vlaams Parlement is de “Octopusplaat” moegedraaid en niemand weet nog wat dit na maanden onderhandelingen concreet inhoudt, laat staan of dit nog enig Vlaams entoesiasme kan opwekken.
Het gevoel van Gatz leeft bij vele collega’s. Met wat zijn wij bezig? In het Vlaams Parlement wordt er ontzettend hard gewerkt. Het regent vragen, interpellaties, actualiteitsdebatten, de Commissies putten zich uit in hoorzittingen maar niemand weet nog waar ons dit met Vlaanderen in de komende jaren zal brengen. Komt er minder of meer geld voor onderwijs, innovatie en welzijn? Welke zullen onze nieuwe bevoedheden en middelen zijn? Gaan we naar een zesde staatshervorming in een federale context of gaan we naar scenario’s van confederalisme en zelfs separatisme?
Het zgn. Paasreces heeft de missie Beke geen deugd gedaan. Elke dag verhuist de zwarte piet naar een andere partij. In de Wetstraat komt CD&V weer in het vizier. Wij moeten de knopen doorhakken: met of zonder N.VA, met of zonder staatshervorming. Met nog amper 15% van de kiezers in Vlaanderen maar met de Eerste Minister in België, de Minister President in Vlaanderen, de Koninklijke Bemiddelaar en de President van Europa hebben we -naar verluidt- alles in huis om het gewicht van België te torsen en DE oplossing te vinden. Een totale illusie en misrekening.
Mark Eyskens en Wilfried Martens hebben nog steeds niet begrepen dat de politieke kaarten totaal gewijzigd zijn en CD&V met haar 17 kamerzetels niets meer kan “forceren” maar enkel kan “faciliteren”. Na bijna 2 maanden missie Beke blijven N.VA en PS op ramkoers en de andere partijen kunnen niets anders dan machteloos toezien. Pijnlijk maar elk alternatief is politieke zelfmoord. Is Mark Eyskens na 30 jaar de zomer van 1981 niet vergeten waar hij na het het ontslag van Wilfried Martens als Eerste Minister “overzomerde” met Mathot en Spitaels en CD&V bij de verkiezingen van november 1981 deed terugvallen van 43% naar 31%? Wij zijn deze electorale mokerslag nooit te boven gekomen.
Dit alles heeft evenwel niet belet dat de Vlaming gisteren heeft genoten van een schitterende Paasdag. De bevolking heeft na 4 jaar leren leven met een politiek in crisis en immobilisme. Het politieke theater wordt buiten de media duidelijk niet meer au sérieux genomen. Sommige politici scoren –bij gebrek aan alternatief- nog hoog in de persoonlijke populariteitspolls maar collectief is het een afgang van een politieke generatie. Leterme zal wel “overzomeren” in lopende zaken maar in het najaar komt het uur van de waarheid voor iedereen.
Verkiezingen worden dan haast onvermijdelijk maar degenen die vandaag met vuur spelen moeten goed weten dat elke verkiezing zijn eigen dynamiek en verrassing kent. Wie veel heeft beloofd en daarvan niets realiseert betaalt vaak een prijs. De kiezer houdt niet van Cola Zero. Verwilghen, Stevaert en Leterme hebben dit kunnen ervaren.
“Tijd” speelt niet altijd in het voordeel van de winnaars van de laatste verkiezing die een bilan moeten voorleggen van hun realisaties. Zelfs Di Rupo begint in het Zuiden al in de jongste opiniepolls van zijn pluimen te verliezen.
Als er een nieuwe stembusgang komt zal deze ten vroegste in oktober 2011 plaatsvinden en tegen dan kan er nog veel bewegen in de publieke opinie. Hopelijk wordt het voor het weer “a long hot summer” zoals tijdens dit paasweekend maar “overzomeren” zou in de politiek bepaalde partijen wel eens kunnen “verbranden”.” A week is a long time in politics” en 5 maanden tot oktober is een eeuwigheid.