Over lentekriebels en lentetop
28Mar10
Vorige week begon ik dit dagboek met “just another week”. Dat is het deze week voor mijn broer Herman en voor mij niet geworden. Herman kreeg in de vaderlandse pers commentaren dat hij als president van de Lentetop onvoldoende heeft kunnen wegen op de Europese besluitvorming. Zelf kreeg ik met mijn vorige Dagboek “Ik word daar zo moe van” het verwijt een “oude brompot” te zijn. Hierbij kan ik iedereen geruststellen: van lentemoeheid is op persoonlijk vlak geen sprake, integendeel. Zoals mijn leeftijdsgenoot Johan Verminnen het uitzingt: ik voel mij goed, ik voel mij goed, ‘k heb de (lente) kriebels in het bloed; vraag mij niet hoe dat voelt […]
Tegen de verwachtingen in werd het een drukke en tevens interessante week.
Herman heeft zijn doel op de Lentetop bereikt. Door het akkoord over de financiële steun aan Griekenland overleefde de eurozone en kwam er opnieuw stabiliteit voor de euro op de wisselmarkten. De Europese top gaf Herman als president de opdracht nog dit jaar een plan voor te stellen voor een versterkt economisch bestuur (“economic governance” of “gouvernement économique”). Ook werd consensus gevonden over de belangrijkste doelstellingen van EU 2020.
Voor Herman telt het resultaat en niet wie daar de eerste rol in speelt. Dat Merkel zich de allures van Thatcher aanmat en de ultieme besluitvorming er blijkbaar kwam na een tête à tête tussen Merkel en Sarkozy: “ So What”? De president van de Europese Unie heeft tot taak concrete oplossingen te faciliteren voor urgente problemen en de bakens te zetten voor het lange termijn functioneren van de Unie. Dat een stabiele eurozone een politieke en economische unie vereist is een evidentie maar om hierover een consensus te vinden is een enorme opgave. Met de Lentetop is de aanzet gegeven. Alleen in de Vlaamse pers moet ik lezen dat “ Van Rompuy is gedegradeerd van permanente President tot secretaris”.Als Herman als President de forcing had proberen te voeren tegen Merkel en Sarkozy in, zou het wellicht vandaag crisis zijn in de eurozone met alle gevolgen van dien en zouden dezelfde commentatoren het hebben over de mislukking van Van Rompuy en Europa.
Persoonlijk kreeg ik positieve reacties maar natuurlijk ook scherpe kritiek op mijn Dagboek van vorig weekend. Toch moet ik vaststellen dat alle media er uitvoerig zijn op ingegaan en de weekendkranten artikels publiceren met titels als: “Groeten uit het land dat stilstaat”.“Het gaat verbazend slecht vooruit”. “ Beslissen met de rug tegen de muur”. Soms heb ik de indruk: “Il n’y a que la vérité qui blesse.” Zelf heb ik zeker niet de ambitie om de ouwe brompot uit te hangen ( ik word daar zo moe van…) maar mag ik als parlementslid niet nu en dan eens zeggen waar het voor mij opstaat?
De Regeringen kunnen in de volgende weken ten overvloede bewijzen dat ik ongelijk heb door de Gordiaanse knopen (rond BHV en de Lange Wapper) door te hakken en dezelfde daadkracht te ontwikkelen zoals ten tijde van de bankcrisis door het zetten van enkele concrete stappen naar de beloofde hervormingen van pensioenen, justitie, arbeidsmarkt, financiën en staatshervorming.
Iedereen is zich bewust van de zware budgettaire beperkingen en grondige hervormingen vragen tijd maar zijn we het niet aan de jonge generaties verplicht om perspectieven te creëren niet met woorden en plannen maar met daden? Om tegen 2020 de Europese doelstellingen te halen bv. in zake werkgelegenheid (75% van de bevolking tussen 25-64 jaar moet werk hebben) moeten vandaag structurele hervormingen worden doorgevoerd op de arbeidsmarkt en de pensioenen en dat is niet alleen de taak van de politiek maar ook van de sociale partners en de hele samenleving.
Ik ben geen klokkenluider en zeker geen “doomsday”denker maar om nog eens “De Ploeger” te citeren van Adriaan Roland Host: “doe mij in den oogst geloven waarvoor ik dien”.