Onrustige vastheid?
07Feb10
De periode van “Sancto Subito” van de “heilige” president Herman is voorbij. “Gedaan met de Rustige Vastheid. Schiet in gang!” roept de CD&V- Jongerenvoorzitter Pieter Marechal. Een groep jonge politici van diverse partijen smeken om actie en willen “standvastige rusteloosheid”: “grijp in, al doet het pijn”.
Zelfs vice-premier Vanhengel wordt samen met Alexander Decroo “onrustig” van de Rustige Vastheid. Nu Herman weg is in de Wetstraat 16 is het motto: eindelijk aan het werk!
Een groot probleem: verder dan enkele kreten over besparen en langer werken komt men niet.
De woordvoerder van de jonge generatie 20’ers en 30’ers S.PA’er John Crombez is, na een aantal jaren kabinetchef te zijn geweest van Vandelanotte en Freya VDB, nu de grote man van de budgettaire discipline in de Wetstraat maar staat in de eerste rij om de sale-en-lease-backoperaties van de paarse Regeringen te verdedigen die in de komende 25 jaar de federale begroting zullen bezwaren met meer dan 500 miljoen euro… Ook vond Crombez enkele maanden terug dat de Regering Van Rompuy te weinig relancemaatregelen nam en pleitte hij voor een volkslening om massaal publieke investeringen te financieren en hierdoor de staatsschuld fors te doen toenemen. In de Vlaamse begroting moet er volgens Crombez ruimte komen voor 25.000 bijkomende plaatsen in de kinderopvang. Nergens heb ik in zijn voorstellen één besparingsmaatregel kunnen bespeuren tenzij zijn verzet tegen de aankoop van een nieuw gebouw voor de Kamer maar daar was hij niet op de hoogte dat zijn collega Landuyt dit had goedgekeurd en achteraf moest hij toegeven dat hij dit dossier totaal verkeerd had ingeschat.
Ik stond destijds zelf ook op de barricade als CVP-Jongerenvoorzitter tegen de hoge begrotingstekorten (toen 12% van het B.N.P.) maar wij waren concreet en durfden op CVP-partijcongressen en - besturen ingaan tegen de partijleiding. Zelfs Jef Houthuys en Willy D’Have riepen mij toen op het matje over voorstellen als privatisering van kleine risico’s in de ziekteverzekering, het koppelen van het kindergeld aan de hoogte van het inkomen, tijdelijk geen indexaanpassingen van de lonen van de ambtenaren en de sociale uitkeringen en indexsprongen in de privé-sector om de concurrentiekracht te herstellen, enz. Het waren toen heilige huisjes maar ze zetten de regeringen Martens onder druk om achteraf echte besparingen door te voeren. Nu wordt wat vrijblijvend gefilosofeerd maar zonder enig politiek risico. “Als ge bijt moet ge vlees hebben” zei Jan Verroken mij ooit. Die raad wil ik op mijn beurt aan Jong CD&V meegeven.
Ik lees dit weekend in De Tijd een interessante suggestie van Urbain Vandeurzen, gewezen Voka-voorzitter en topman van softwarebedrijf LMS : “ Met de 500 miljoen euro steun die Vlaanderen veil heeft voor de redding van Opel Antwerpen kan je in een klap het jaarbudget van het IWT ( Agentschap voor Innovatie, Wetenschap en technologie) verdubbelen en de innovatie van de bedrijven in Vlaanderen een enorme impuls geven”. Toen ik dat vorige week ook stelde in mijn Dagboek en Het Nieuwsblad, kreeg ik heel de Vlaamse Regering over mij maar waar bleven de jongeren uit de VLD, CD&V, S.PA, N.VA? Is het niet hoogtijd om te stellen dat er nu resoluut moet geïnvesteerd worden in sectoren die toekomst hebben in Vlaanderen?
Waar ik mij ook aan erger is de steekvlampolitiek die deze week weer in de Wetstraat is opgedoken. De brand in Luik en binnen de 48 uur pleit Reynders voor een verplichte brandverzekering in elk gebouw in België. Volgens verzekeraars is dit voorstel evenwel onuitvoerbaar.
Over de toestand in Brussel was er een opbod over nultolerantie, snelrecht, politiezones, jeugdinstellingen, maatregelen tegen spijbelen en jeugdwerkloosheid, zelfs boot camps. Iedereen ging in de clinch met iedereen. De beledigingen vlogen in het rond: ” faits divers, brugpensioen, zeveraar, etc”. Vlamingen en Franstaligen stelden nogmaals vast dat ze het nooit meer eens zullen worden en rechters zeggen nu al dat ze geen tandje meer kunnen bijsteken maar woensdag zal er in het licht van de camera’s nog eens een grote Brusselse veiligheidsconferentie worden gehouden waar al die scheldende heren aanwezig zullen zijn om naar “oplossingen” te zoeken.
Herman was erin gelukt om terug enige sereniteit in de Wetstraat te brengen met respect voor elkaars mening. Hij trachtte stapsgewijs beweging te brengen in dossiers als de begroting (het stabiliteitspact dat het tekort tegen 2012 zal halveren tot 3% van het B.N.P.), het beheersen van de bankencrisis, meer ruimte en middelen voor een hervorming van justitie.
Zijn stapsgewijze aanpak was op de duur niet houdbaar gelet op de omvang van de problemen maar er was tenminste vooruitgang in een aantal dossiers. Inmiddels dreigen we opnieuw te belanden in de paarse methode om in een open debatcultuur en publieke scheldcultuur à la Pascal Smet en Thielemans de maatschappelijke problemen te “bespreken”. Iedereen weet dat deze methode verder zal leiden tot een totale blokkering met nul op het rekwest.
Dat geldt ook voor de begroting en de economie waar we geen nood hebben aan hoogmissen van Regeringen, betogingen van vakbonden en petitieacties van werkgevers maar aan concrete maatregelen.
Ik begin heimwee te krijgen naar Poupehan waar enkele moedige mannen in de beslotenheid van een Ardenese chalet zonder camera’s en persoonlijke profilering de basis legden van de economische relance van de jaren tachtig.
Nu schijnt de ambitie er nog enkel in te bestaan om op de sofa te zitten bij Phara en in Terzake en het nieuws te beheersen van De Ochtend tot de krantenkoppen van morgen. Zelfs “der” Rudi Kennis zat met zijn vrouw te koketteren in De Laatste Show want als ik de kranten mag geloven is zijn verkiezingscampagne als BV op de S.PA-lijst van 2011 al begonnen.
Rond Jan Peumans was het geen bingo deze week. De debatten in het Vlaams parlement verliepen zonder incidenten. Opmerkelijk was wel zijn interview in Le Soir waar hij zegt: “si je pouvais, je renaîtrais Wallon sans hésiter!” Hij vindt de Waal ”veel vriendelijker, verdraagzamer en meer ontspannen. De Vlaming staat altijd onder druk”. Beeld u in dat een CD&V’er dit zou durven zeggen…Het N.VA- kot zou te klein zijn geweest.
Peumans geeft wel toe dat N.VA geen enkel contact heeft met de Franstaligen. Hij vindt dit ook niet nodig want er komt toch geen staatshervorming vóór 2012. Intussen citeer ik Bart De Wever op zijn nieuwjaarsreceptie: “we laten ons niet in slaap sussen in de wieg van de rustige vastheid. N.VA wil economie in Vlaamse handen. Wij willen dat Vlaanderen wakker wordt. Het is tijd.” Maar ondanks deze state of urgency kunnen onderhandelingen nog minstens 2 jaar wachten. Ondertussen heffen we het glas (“le verre de l’amitié”) met de Walen in afwachting van onze definitieve scheiding want Jan Peumans besluit zijn interview: “l’indépendance de la Flandre se fera attendre mais elle viendra. C’est le principe du volant moteur: quand il est en marche, on ne l’arrête plus jamais”. Hiermee zijn de Walen gerustgesteld: tot 2012 Rustige Vastheid.