Krokusbedenkingen (2)
21Feb10
Dit jaar geen sneeuwvakantie in Adelboden maar een citytrip naar Londen. Door het ongeval in Buizingen reed de Eurostar niet tussen Brussel-Zuid en Lille maar via speciaal ingelegde autobussen tot Rijsel en de Kanaaltunnel kwamen we toch veilig (en dat is het voornaamste dezer dagen) ter bestemming.
London bezoeken met Heidi en Viviane is steeds een feest. Er stonden weer twee musicals op het programma: Hairspray in the Shaftesbury Theatre en Sister Act in the London Palladium Theatre. Stampvolle zalen met veel jonge mensen en een razend enthousiast publiek.
Heidi heeft ons in de ban van het musicalgebeuren gebracht en daarom ben ik ook ingegaan op de vraag van Geert Allaert om lid te worden van de nieuwe raad van bestuur van Musical van Vlaanderen. Allaert haalde zijn inspiratie in Londen en was met “Les Misérables” in de jaren negentig de pionier van de musical in Vlaanderen. Hij heeft een onwrikbaar geloof in het genre en biedt een nieuwe generatie van podiumkunstenaars een kans.
Dinsdag is het startfeest van de nieuwe Musical van Vlaanderen in Capitole Gent en worden de nieuwe producties voorgesteld: Notre Dame de Paris, Tell me on a Sunday, Oliver, Dans der Vampieren, La Bohème en Spamalot. Vlaanderen krijgt hiermee de kans musicals te leren kennen die in het verleden niet konden gebracht worden. Krijgen Antwerpen en Gent dezelfde musicalcultuur als Londen? Het zou Vlaanderen sieren.
Ik was in de jaren ’70 vaak in Londen. Ik studeerde in die tijd aan de universiteit van Manchester en volgde enkele seminaries aan The London School of Economics. Ik promoveerde in 1975 aan de K.U.Leuven met een proefschrift (o.l.v. prof.Theo Peeters) over: “ Groot-Brittannië en de Europese monetaire integratie. Een onderzoek naar de gevolgen van de Britse toetreding op de geplande Europese Monetaire Unie”. Ik verdedigde in die tijd de stelling dat de Britten alle belang hadden om zich in te schrijven in het economisch en monetair integratieproces om oplossingen te vinden voor hun economische problemen. De spelregels van de EMU zouden het V.K. de discipline kunnen opleggen waar het zelf niet toe in staat was.
Meer dan 35 jaar later is het Britse pond nog steeds niet in de euro opgegaan en blijft het V.K. zijn eigen koers varen. Ik las in The Daily Telegraph dat het Britse begrotingstekort met 12,8% zelfs hoger ligt dan in Griekenland en dubbel zo hoog als in België. Economen discussiëren er over het tempo van de noodzakelijke sanering maar voelen niet de druk van de euro. Ze mikken in tegenstelling met de Eurolanden op een halvering van het deficit tegen 2015 terwijl de eurozone de ambitie heeft om dan terug in evenwicht te zijn. De president van de EU moet er bijgevolg niet op rekenen dat ze in London spoedig de euro zullen invoeren. Mijn doctoraat blijft nog steeds actueel en de Britten zijn sinds 1975 duidelijk niet veranderd.
Terug in België nam ik de kranten door over de ramp in Buizingen. Iedereen geeft elkaar de zwarte piet door. Niemand acht zich nog verantwoordelijk. Dat was ook zo met de rellen in Brussel, met de ontsnapte gevangenen, de toestand van onze wegen, het Fortis-dossier, de werking van politie, justitie en financiën. Triestig en ontmoedigend. Deze generatie politici en bewindvoerders heeft gewoon geen methode van werken meer om problemen op te lossen en denkt hierbij nooit op termijn. Gouverner, c’est prévoir. De ambitie schijnt niet verder te gaan dan enkele quotes in de media en ballonnetjes op te laten over zijgaaien of zgn. “ideeën” die niet verder reiken dan het laatste interview.
Als je een paar dagen uit het land bent en je tracht de “nieuwsachterstand” wat op te halen, valt dit nog meer op: dit land blijft ernstig ziek en met de problemen die op ons afkomen vind ik dit beangstigend. Moet de politiek niet terug naar haar essentie nl. de nobele kunst van het besturen?