Hopeloos
24Oct10
Deze morgen nam ik deel aan Mise au Point met als thema “Le grand fossé”. Het debat volgde op een interview met Siegfried Bracke, die er als een volleerd jezuïet alles aan deed om de slaagkansen van Vande Lanotte te hypothekeren. “Le N.VA se méfie de Vande Lanotte.” Bij het debat over de cijfers van de financieringswet citeerde Bracke zelfs Churchill “die enkel cijfers geloofde die hijzelf had getrukeerd” verwijzend naar Vande Lanotte als minister van Begroting onder paars.
Zelf poogde ik in enkele zinnen duidelijk te maken (een onmogelijke opgave) dat een wijziging van de financieringswet, die de regio’s een hoge mate van fiscale verantwoordelijkheid geeft, niet noodzakelijk neutraal is voor de budgetten van de deelstaten en de centrale overheid. Solidariteitsmechanismen kunnen in zekere mate sommige negatieve gevolgen voor de inkomsten van bepaalde regio’s vermijden maar een win-win situtie voor iedereen is een illusie. Dat zullen de modellen van de Nationale Bank en het Planbureau ongetwijfeld ook uitwijzen. Budgettaire neutraliteit is op termijn ook niet de bedoeling. Meer autonomie wil zeggen meer responsabilisering en “self reliance”. De Franstaligen blijven bang van fiscale autonomie en Frank Vandenbroucke heeft hen gesterkt in deze overtuiging. Zolang er geen akkoord komt over deze fiscale responsabilisering zal de impasse over de toekomst van België en de staatshervorming blijven voortduren. Tijdens het debat viel het mij op dat ook Philippe Mourreaux moest erkennen dat altijd iemand de factuur moet betalen. Zo stelde ik hem de vraag wie de 500 miljoen extra voor Brussel voor zijn rekening zal nemen .“Daar heeft de centrale schatkist blijkbaar wel het geld voor!” zei ik waarop de PS’er toegaf dat een wijziging van de financieringswet nooit neutraal zal zijn.
Bij het verlaten van de studio’s en horend wat ook op de Zevende Dag is gezegd is “le grand fosse” dit weekend nog maar eens vergroot.Ik kreeg het verwijt dat ik te scherp was in het debat maar als een grondige hervorming na 3,5 jaar nog steeds stuit op het onbegrip van de Franstaligen zou je er de moed bij verliezen.” Hopeloos” zei een notoir edorialist van een Vlaamse krant mij na het debat en ook een franstalige “eminence grise” van de PS noemde zich “très pessimiste”. Staan we weer voor een mission impossible. En wat dan?