Het pikte op 11 juli
12Jul10
Het werd voor mij een Vlaamse feestdag in mineur. Voor het eerst in 30 jaar werd ik nergens uitgenodigd voor een 11 juli- toespraak. Dat” pikt” voor iemand die steeds in de vuurlinie stond van de Vlaamse strijd maar het zijn nu “andere tijden”.
In Zaventem brak bovendien zaterdagavond een onweer los over onze feesttent en ging onze gemeentelijke feestviering in Nossegem voor een stuk de “storm” in. Het had een heerlijke zomeravond moeten worden.
Zondag stond de 11-juli viering op het Brusselse stadhuis in het teken van het nieuwe Koningskoppel Elio en Bart .De aanwezige CD&V’ers liepen er voor de media na 13 juni dit keer maar voor spek en bonen bij. Zelfs Minister-President Kris Peeters stond met zijn pleidooi voor een “zakelijke” staatshervorming en een Vlaamse Grondwet in de schaduw van onze nieuwe Vlaamse voormannen De Wever en Parlementsvoorzitter Jan Peumans.
Voor CD&V worden het moeilijke maanden en jaren. Het doet mij denken aan de paarsgroene jaren toen na de dioxine-verkiezingen aan de toemalige CVP door de media beleefd werd gevraagd te zwijgen en zeker geen kritische commentaar te geven want “jullie hebben 40 jaar de kans gekregen om…” Nu krijgen we op communautair vlak van de pers ook de raad nederig (” jullie hebben er 3 jaar lang niets van gebakken…”) toe te zien op de nieuwe “matchmakers” De Wever en Di Rupo.
Ze liepen te blinken op het Stadhuis maar voor hoelang? Ik kreeg een vriendelijke handdruk van Elio en hij vroeg mij hoe het ging. Ik zei : “zwaar verloren maar dan moet ge niet veel zeggen”. Hij antwoordde mij: “grote overwinning, grote problemen!”
Ik lees dat er in de afgelopen maand onder informateur De Wever meer vooruitgang is geboekt dan in de jaren 2007- 2010. Er is sprake van ” convergentie” maar waarover? Zijn de 5 resoluties van het Vlaams parlement het objectief of de Octopusnota van Kris Peeters? Gaan de deelstaten Copernicaanse bevoegdheden krijgen inzake arbeidsmarkt, gezondheid, gezin, mobiliteit, energie, justitie? Worden de personenbelasting en de vennootschapsbelsting overgeveld naar de regio’s en gaat men in de richting van de integale fiscale autonomie en het fiscaal confederalisme? Een splitsing van BHV zonder voorwaarden zoals gesteld door Jan Jambon? Quid met de afbouw van de 10 miljard financiële transfers van Vlaanderen naar het Zuiden? Wat met het statuut van het Brussels Gewest en de herfinanciering ervan?
“Wat aanvaardbaar is voor NVA is goed voor Vlaanderen”: wordt de lat voortaan enkel door hen nog gelegd? Dat CD&V zich bescheiden moet opstellen, daar is men zich in de partij goed van bewust maar het is ons toch nog toegelaten een mening te hebben en zeker de Minister-President van Vlaanderen die de leider is van de grootste fractie in het Vlaams Parlement? Vorige week hebben 2 NVA-ministers het prestige van de Vlaamse Regering zwaar ondermijnd. Ik noemde op deze blog hun gedrag “schaamteloos” en werd hierin gevolgd door de meeste politieke fracties in het Vlaams Parlement en door de media. Ik zal niet nalaten mijn mening te zeggen.
Op 11 juli 2011 moeten de bouwstenen van een nieuw confederaal België klaarliggen en moet in de Vlaamse Rand door de splitsing van BHV de basis worden gelegd van een communautaire pacificatie: daar zullen de Vlaamse christendemocraten aan meewerken als volwaardige partners en in volle loyauteit (“geen politieke spelletjes”) maar wij zullen voor onszelf wel bepalen hoe hoog de lat moet liggen.
De verkiezingsnederlaag is in onze rangen zwaar aangekomen. Dat “pikt” en dat is normaal. Maar ontmoediging mag in de politiek niet lang duren. CD&V moet een bepalende rol blijven spelen in de verdere uitbouw van Vlaanderen en de Vlaamse autonomie. Dat is haar bestaansreden. En ik hoop dat Di Rupo en De Wever volgend jaar op het Stadhuis het glas kunnen heffen op het nieuwe confederale België en Kris Peeters op de Copernicaanse Omwenteling.
Ik heb mij jaren ingezet voor de Vlaamse strijd. Soms is het frustrerend omdat het al te vaak blijft bij woorden en beloftes zoals “BIG BANG, SPLITSEN NU!” Gaan we nu eindelijk kunnen zeggen dat al die inspanningen tot iets hebben gediend? Onze generatie wil nu resultaten.