FREE RIK
19Feb12
Robert Houben, voormalig voorzitter van CVP-PSC en jarenlang senator en ideoloog van het studiecentrum CEPESS van de CVP zei mij ooit: ”Eric, als je het voor meer dan 50% eens bent met je eigen partij dan is het zeer veel. Kritiek op je partij moet kunnen maar dan moet je dit doen omdat je uw partij graag ziet.”
Ik dacht aan de woorden van Houben als ik dit weekend de frontale aanval van Rik Torfs op CD&V las, aanhoorde en bekeek: “als CD&V verdwijnt, dan is het ook maar zo”.
Alles wat we doen is blijkbaar verkeerd. De citaten van Torfs waren bedoeld om te provoceren : “De ‘v’ van verdomme”, “aanmodderen”, “prostitutie met meer klasse moet toch ook mogelijk zijn”, “de partij moet opkomen voor het algemeen belang niet voor privileges”, “onvermogen om te beslissen,” etc.
CD&V wordt verweten na 4 jaar bestuursloosheid en wederzijdse communautaire chantage een “bange” partij te zijn met een gebrek aan moed. Maar waar zou dit land en Vlaanderen staan moest Beke en CD&V vorige zomer niet de moed hebben gehad om eindelijk de communautaire impasse te doorbreken en een staatshervorming door te voeren waar Vlaanderen 15 jaar lang heeft voor geijverd (inclusief BHV)? Als er nu een federale saneringsinspanning in de begroting wordt gedaan van 11,3 miljard euro en (schuchtere) pensioenhervormingen zijn doorgevoerd ondanks een algemene staking hebben de Vlaamse christendemocraten dan niet hun nek uitgestoken? Was hierbij onze leidraad privileges of het algemeen belang? Nemen Kris Peeters op het Vlaamse niveau en Herman Van Rompuy op het Europese niveau als christendemocraten niet hun verantwoordelijkheid op?
Beke en Vanackere doen inderdaad niet mee aan de open debat cultuur en het oplaten van ballonetjes die al stuk zijn vooraleer ze ter sprake komen in de Wetstraat 16. Voor CD&V telt het resultaat en daar moeten we op beoordeeld worden en niet enkel op perceptie.
Pragmatisme is in crisistijden vaak de enige remedie om tot oplossingen te komen. Met ideologie schrijft men vrije tribunes maar boekt men geen resultaten.
Een jaar terug zat ik met Torfs in Reyers Laat en daar noemde hij zijn “enerzijds-anderzijds” verhaal geen “mossel noch vis” maar betittelde hij het christendemocratisch verhaal zelfs als een “geuzennaam” in de hedendaagse tijdsgeest van “simplisme en populisme”.
Als je bestuurt met 6 partijen en zelf maar een partij bent met 17% van de stemmen in Vlaanderen kun je natuurlijk je wil niet opdringen zoals de CVP destijds in de jaren ‘80 toen we nog 35% haalden . De herkenbaarheid blijft een probleem maar dat geldt ook voor de liberalen en socialisten. Alleen in oppositie kan men zich zonder remmen profileren omdat men daar met niemand hoeft rekening te houden. Maar men bereikt ook niets.
CD&V is een partij van waarden die ook in de paarse tijden haar christelijke profiel steeds heeft verdedigd ook al was de tijdsgeest toen eveneens vijandig t.a.v. ons gedachtegoed. Het is de verdienste van Rik Torfs dat hij in de zaak Vangheluwe een duidelijk onderscheid maakte tussen dit verwerpelijk “accident de parcours” en de eeuwenlange christelijke traditie. Maar wie heeft ooit beweerd dat CD&V alleen met “knikkende knieën” opkomt voor haar christelijke wortels?
Be Free Rik heeft het recht om zijn mening te verkondigen maar hij moet weten dat -om zijn zinsnede over de CD&V te parafraseren-: “als Rik Torfs zijn partij niet graag ziet en hij verdwijnt, dan is het maar zo”. Johan Vanhecke heeft ons in de maanden voor het stichtingscongres van CD&V in 2001 ook voortdurend pogen uit te dagen maar iedereen kent zijn verhaal. Ik hoop dat deze geschiedenis zich niet herhaalt want Torfs heeft in die 2 jaar in CD&V zeker zijn politiek en intellectueel talent bewezen maar hij weet beter dan eender wie dat Rome ook niet in één dag is gebouwd. Tussen gelijk hebben en gelijk krijgen ligt in de politiek soms een eeuwigheid. Dat heb ik in die 30 jaar politiek ook vaak tot mijn grote ergernis moeten ervaren!
Duizenden mandatarissen en militanten geven elke dag het beste van zichzelf om de christendemocratie in Vlaanderen waar te maken in de politiek, economisch, sociaal, financieël en communautair moeilijkste omstandigheden van de laatste 30 jaar; kritiek op de top van de partij en CD&V-kopstukken in de Regering moet kunnen maar men moet respect hebben voor de moeilijke taak waar zij voorstaan en hen niet pogen af te maken met oneliners zoals Torfs ze dit weekend lustig rondstrooide als de slimme en belerende professor die “het niet langer kan aanzien”.
Ik schreef hier enkele weken terug dat CD&V aan een comeback bezig is. We nemen onze verantwoordelijkheid tegen de stroom in. Na 4 jaar hebben we angst omgezet in moed om te besturen in aartsmoeilijke tijden. Ik blijf bij de comeback en het zal Rik Torfs niet zijn die mij na dit weekend van mening zal doen veranderen.
In TERZAKE was ik samen met Pieter Marechal te gast over hetzelfde onderwerp.
Druk op deze balk om het interview te bekijken:
http://www.deredactie.be/permalink/1.1225741