Doorgaan ook na 21 juli
21Jul05
Dit artikel verscheen eerder op ‘be free’.
21 juli 2004 zal voor mij een speciale dag blijven. Na twaalf jaar fractieleiderschap en minister werd ik opnieuw backbencher in het Vlaams Parlement. Herman deed toen zijn oproep “Be free!”. Ik ging erop in en met dit dagboek probeer ik in alle openhartigheid weer te geven wat ik doe en denk in de politiek maar ook daarbuiten.
Deze website mag zich verheugen in een goede belangstelling. We groeien naar de 4000 bezoekers per maand. Ook de media reageren positief. We zullen het dagboek dan ook het volgende politieke jaar verderzetten. Met dezelfde ingesteldheid en gedrevenheid.
Als afsluiter voor dit seizoen nog het verhaal van het weekend van 21 juli 1969.
Na de examens aan de universiteit besloten we met vier vrienden deel te nemen aan “le rallye cycliste de la Lorraine”. Het ging om een aflossingskoers van 24 uur op een omloop in het dorpje Messancy (15 km beneden Aarlen). Start op zaterdag 19 juli om 12 uur en aankomst op zondag 20 juli om 12 uur. Met de examens nog in onze knoken werd het een verschrikkelijke tocht (vooral in de koude ochtenduren). We waren totaal uitgeput maar hielden stand. We legden met onze ploeg 792 toeren af en in totaal 564 km. Hiermee werden we derde na een studentenploeg uit Virton en les Vétérans de Halanzy. Als beloning kregen we (als “étudiants de Louvain”) een beker van de krant l’Avenir du Luxembourg. Deze werd uitgereikt op een podium in een plaatselijke feesttent waar ook een reuzengroot scherm stond met rechtstreekse beelden van de glorieuze intrede van Eddy Merckx in Parijs bij zijn eerste Tourzege. Toen hij van op zijn fiets het publiek in het stadion van Vincennes groette steeg ook in Messancy een gejuich op dat bij mij nog steeds is blijven nazinderen.
Die beker van Messancy blijft voor mij dan ook steeds verbonden met die eerste Touroverwinning en gele trui van Eddy Merckx.
Toen we maandagnamiddag 21 juli terugkeerden naar huis kwamen via de satelliet de beelden binnen van de eerste landing op de maan. De vader van één van mijn vrienden (die bij de BRT werkte) maakte zich bij onze thuiskomst boos omdat we belangstelling vroegen voor ons exploot terwijl er zich op televisie zo’n historische gebeurtenis afspeelde! Maar wat is er belangrijk als je 20 bent? Is het niet wat je nog bijblijft als je 55 bent?
Ten huize Van Rompuy in Woluwe ebde de interesse voor de maanlanding vlug weg toen ik met enthousiasme ons verhaal begon te vertellen. En buiten werd door mijn zus Anita een foto (zie bovenaan) gemaakt van de wielerheld met de beker die een ereplek kreeg op mijn kamer (ik gaf hem later aan mijn goede vriend en Messancy-genoot Freddy Carels maar deze overleed schielijk tijdens zijn legerdienst in 1972).
Op 21 juli 2004 kreeg ik na de zware koers in oppositie geen beker. Maar ik ben blijven doorgaan. En zolang je koerst moet je ambitie hebben, zei Rik Van Looy. En hij kan het weten want hij won op zijn 36 nog een rit in de memorabele Tour van 1969. Eddy Merckx en Rik Van Looy: ze blijven ons inspireren, ook op deze 21 juli 2005.