70 jaar Vinkt
23Oct10
Toespraak Herman Van Rompuy ter gelegenheid van de 70ste herdenking van de Meidagen in Vinkt
(22 oktober 2010)
Op 27 mei 1940 was wijlen mijn vader 17. Hij stond hier op de wei in Vinkt. Hij bereidde zich voor op de executie zoals tientallen anderen.
Maar door een plotse beslissing van de Duitsers kon hij met andere niet-Vinktenaren naar huis. Zijn vader stond al dagen op de uitkijk wachtend op de terugkeer van zijn oudste zoon. Achttien jaar later vertelde hij het verhaal van de tragedie van Vinkt aan zijn kinderen op een avond in het toenmalig Belgisch Congo. Ik zie hem dat nog vertellen aan zijn tienjarige oudste zoon en de anderen. Het zou hem tekenen voor het leven. Ik ben hier deze namiddag om bij u te zijn op die zeventigste verjaardag. Om die eenvoudige reden.
Het blijft onbegrijpelijk hoe slecht mensen voor mekaar kunnen zijn en hoe slecht men hen kan maken. Angst om het eigen leven kunnen de moord op eenvoudige onschuldige mannen en vrouwen van een landelijk dorp in Vlaanderen nooit verantwoorden.
Maar vandaag denken we niet aan de moordenaars maar aan de lieve doden. Na hen zouden er nog miljoenen volgen tot in 1945 aan de barbarij een einde kwam. Het was het begin van een verschrikking.
Europa is tot stand gekomen om nooit meer ‘Vinkt’ mee te maken. De Unie heeft een einde gemaakt aan de schijn van een schaduw van oorlog tussen Duitsland, Frankrijk en Groot-Brittannië. Ik ben geboren in 1947 en voor mijn generatie is er nooit oorlog geweest. We vergeten het niet omdat onze ouders erover konden vertellen of hun eigen verhaal hadden. Voor onze kinderen is de oorlog nog verder af. Zij kunnen vergeten dat mensen tegen mekaar kunnen opgezet worden, dat anderen als minderwaardig kunnen aanzien worden, dat volkeren belangrijker zijn dan mensen. Elke mens telt. Elke mens is gelijkwaardig aan de andere. Wees voor anderen wat je wil dat zij voor jou zouden zijn. Dat is geen naïeve visie. Het is de enige manier om te overleven en om zelf gelukkig te zijn. De liefde moet sterker zijn dan de macht, zeker de brutale macht.
Door ‘Europa’ konden wij opnieuw normale mensen zijn die samen werken, samen bouwen aan een toekomst. De Unie is het werk van verzoening en solidariteit. Natuurlijk willen wij welvaart en welzijn en ook daarvoor hebben wij Europa nodig maar zonder die ziel van samenwerking tussen volkeren is er geen Europese gedachte.
Nous sommes ici cet après-midi pour être avec nos morts. Ils n’ont pas disparu de notre mémoire ni des cœurs de leurs familles. Nous sommes ici pour les faire renaître cet après-midi d’automne.
Europe was build on the graves of these deaths - and of millions and millions of others. Europe is a work of peace and reconciliation. It is the most generous idea for decades and even centuries. European unification made war impossible. War is the opposite of human dignity.
Het volk van Vinkt is edelmoedig. Ik hoor de ‘spekpater’ nog vertellen hoe hij hier na de oorlog predikte voor zijn Duitse rugzakpriesters en hoe hier de vrijgevigheid van deze zo getroffen gemeente tegenkwam. Wij mogen nooit vergeten maar we zijn zoveel groter als we verzoenen en boven ons verdriet en onze woede kunnen uitstijgen.
Onze toekomst, die van ons land, van Europa, van de wereld ligt in samenwerken niet in tegenwerken. Natuurlijk moet elk zijn deel doen, maar indien nodig, moeten wij de eerste stap zetten.
De dood van de mensen van Vinkt en de naburige gemeenten is zinloos. Wij kunnen er alleen een zin aan geven door ervoor te zorgen dat het nooit meer kan gebeuren. En dat is ons gelukt. Dat is een groot teken van hoop. Wij zijn kinderen van de hoop ook op deze droeve dag. De doden verlaten ons niet. De vrede mag ons nooit verlaten.