14Aug11
“Samen in Kortrijk” - Zaterdag 27 augustus 2011 Begijnhofpark 13.30 u tot 21 uur
10 JAAR CD&V SAMEN IS SUPER WE VIEREN MEE
Beste,
Kortrijk ‘beleef’ je niet alleen. Ontdek deze mooie West-Vlaamse stad samen met je gezin, vrienden, familie, … Neem deel aan de ‘ontdek Kortrijk zoektocht’ en maak kennis met de stadskernhernieuwing, verrassende straattheateracts en de skatebowl. En als toemaatje kan u er ook nog leuke prijzen mee winnen.
Meer weten over 10 jaar CD&V en ons ‘Samen is Super feest? Surf naar dan naar: http://www.cdenv.be/sameninkortrijk .
Samen met jou, jouw kinderen, familie, vrienden wil het glas heffen op 10 jaar CD&V.
Alvast tot 27 augustus!
Wouter Beke
Voorzitter CD&V
14Aug11
INTERVIEW met ERIC VAN ROMPUY in DE STANDAARD: “CD&V PRAAT ALLEEN OVER DE VOORSTELLEN BEKE”
“CD&V heeft nooit gezegd dat het geen opmerkingen meer zou formuleren op de wetsvoorstellen van Di Rupo over BHV” zegt Eric Van Rompuy, de belichaming van het dossier BHV binnen CD&V, die de daad bij het woord voegt.
‘Wat in de wetsvoorstellen van Di Rupo staat, is in grote lijnen wat Wouter Beke (CD&V) en Bart De Wever (N-VA) in hun nota’s ook al schreven. De zuivere splitsing van BHV, de dubbele kieslijsten in de zes faciliteitengemeenten, dat stelden zij ook voor. Het grote verschil is dat de kiesstatus van de faciliteitengemeenten een grondwettelijke verankering krijgt bij de voorstellen van Di Rupo.’
Dat de faciliteitengemeenten in een apart kieskanton Sint-Genesius-Rode worden ondergebracht, is voor Van Rompuy niet meer dan symboliek. Ook de grond van de zaak, het stemrecht en de keuze die de inwoners hebben tussen de Brusselse of de Vlaams-Brabantse kieslijst, ook dat is het punt niet - ‘daar heeft de N-VA in de nota De Wever trouwens ook geen punt van gemaakt’. Maar die grondwettelijke verankering, daar heeft Van Rompuy het wel moeilijk mee.
Ook het feit dat het Grondwettelijk Hof (dat paritair is samengesteld) nog als enige mag oordelen over taalgeschillen in plaats van de Raad van State (waar een Nederlandstalige kamer bevoegd is) ligt moeilijk voor Van Rompuy. Net als het luik over de metropolitane gemeenschap.
‘Dat zijn dingen waar toch nog eens ernstig over gesproken moet worden. CD&V heeft nooit gezegd dat het daarmee akkoord ging. Wouter Beke zal alleen discussiëren over wat hij heeft ingediend.We hebben nooit gezegd dat we geen opmerkingen meer zouden formuleren op de teksten van Di Rupo.’ Van Rompuy wijst er ook op dat een deel van de wetteksten waarover De Standaard gisteren berichtte ‘eruit gegooid is’ door Wouter Beke, met name het taalgebruik in Brussel. Bij het pakket van de zogenaamde ‘ballast’ hoorden nog de tweetalige kieslijsten, de federale kieskring en de ratificatie van het minderhedenverdrag. Die dossiers zijn allemaal geëvacueerd naar commissies of secundaire werkgroepen. Ze verschijnen pas weer op de onderhandelingstafel als er op die andere niveaus een akkoord is.
Burgemeesters
In tegenstelling tot de N-VA en Vlaams Belang, kan Van Rompuy zich wel vinden in de oplossing voor de problemen met de niet-benoemde burgemeesters en de rondzendbrief-Peeters. ‘In het wetsvoorstel moet men maar om de zes jaar een aanvraag doen om documenten in het Frans te ontvangen, maar dat zat er bij De Wever ook al in, zij het dan voor een periode van drie jaar.’
Ook de wettelijke vertaling van de rondzendbrief-Peeters vindt Van Rompuy een goede zaak. ‘Nu kom je voortdurend in dezelfde discussie terecht of een Vlaamse rondzendbrief de federale regels kan overrulen. Als een Nederlandstalige kamer van de Raad van State zich daar nu over uitsprak, aanvaardden de Franstaligen dat niet. Maar als de rondzendbrief vertaald wordt in wetgeving, dan is er geen discussie meer. Dan gaan beide taalgemeenschappen akkoord. Wie dan tegen de regels ingaat, begaat een wetsovertreding.’
PETER DE LOBEL De Standaard
© 2011 Corelio
09Aug11
Wouter Beke verklaart vandaag in Het Laatste Nieuws: “Eerst BHV splitsen, anders doen we niet mee. Afspraken zijn afspraken.” Hij weigert hiermee in te gaan op de chantage die dezer dagen weer opduikt in de Franstalige pers. CD&V nam op 21 juli grote risico’s maar Beke is niet van plan om van zijn lijn af te wijken.” Eerst concrete akkoorden over de communautaire problemen vooraleer onderhandeld wordt over sociaal-economische problemen of de begroting. BHV splitsen is het toegangsticket voor verdere onderhandelingen”.
Ik nam dezelfde stelling in tijdens mijn interview met KNACK.
ERIC VAN ROMPUY IN KNACK ‘ALLEEN RESULTATEN KUNNEN ONS NOG REDDEN’
‘Er is nog geen regering, en het is ook bijlange niet zeker dat die er komt. Mijn partij heeft een enorm risico genomen door weer in de onderhandelingen te stappen.’ CD&V’er Eric Van Rompuy over het Marianne Thyssensyndroom van zijn partij, de poubelle van Elio Di Rupo en het belang van het juiste T-shirt.
‘Overbodig waren we. Totaal irrelevant’, zegt Vlaams Parlementslid Eric Van Rompuy (CD&V). ‘Na de federale verkiezingen van vorig jaar had zogoed als iedereen CD&V al afgeschreven. Het einde van de christendemocratie was in zicht. Maar nu liggen de kaarten wel anders. De afgelopen weken hoorde ik allerlei politici en opiniemakers beweren dat wij de sleutel in handen hadden. Iedereen keek naar ons. Zo irrelevant kan mijn partij dus ook weer niet zijn.’
Dat alle ogen plots op CD&V waren gericht, had alles te maken met de halfslachtige reactie van die partij op de nota van formateur Elio Di Rupo (PS). Eerst zag het er nog naar uit dat CD&V onder bepaalde voorwaarden bereid zou zijn om over die tekst te onderhandelen. Maar zodra de N-VA de nota afschoot, trokken ook de christendemocraten zich terug. Onvermurwbaar waren ze. Tot vorige week. Toen bleken ze ineens toch aan de onderhandelingstafel te willen aanschuiven. Als ze tenminste de garantie kregen dat er alleen over de splitsing van de kieskring Brussel-Halle-Vilvoorde en de staatshervorming zou worden gepraat en pas daarna over een nieuwe regering. ‘Mijn partij heeft hoe dan ook een enorm risico genomen door in die onderhandelingen te stappen’, zegt Eric Van Rompuy. ‘Niet alleen kan die beslissing verkeerd overkomen bij de publieke opinie, ze kan ook consequenties hebben voor de Vlaamse regering. Maar wat konden we anders doen toen de N-VA plots afhaakte?’
Ook afhaken? Uw partij heeft toch een jaar lang herhaald dat ze nooit zonder de N-VA in een regering zou stappen?
Eric Van Rompuy: Dat is altijd onze bedoeling geweest. Tot voor kort gaf de N-VA dan ook de indruk dat ze wel degelijk tot een akkoord wou komen. ‘Wij zijn niet voor een revolutie maar voor een evolutie’, klonk het. Bart De Wever beweerde zelfs dat hij eventueel bereid was om de teugels van de onderhandelingen weer over te nemen. Maar alles veranderde zodra Di Rupo zijn nota had voorgesteld. De Wever torpedeerde de tekst en noemde de formateur in één adem incompetent en zelfs perfide. Ondertussen zei zijn partijgenote Liesbeth Homans in De Standaard dat er tegenwoordig met geen enkele Franstalige partij nog een compromis mogelijk is. Dus ook niet na nieuwe federale verkiezingen. Nooit meer. Dan beland je natuurlijk vanzelf in de logica van het einde van België. Wat konden wij doen? Meestappen in dat discours? Wij zijn geen separatisten, hè.
CD&V heeft zich de voorbije maanden door Bart De Wever laten misleiden?
Van Rompuy: We hadden in elk geval niet verwacht dat hij koudweg nee zou antwoorden op de nota-Di Rupo. Tot op het laatste nippertje waren we ervan overtuigd dat ook de N-VA bereid zou zijn te onderhandelen mits aan bepaalde voorwaarden werd voldaan. Maar tijdens de vergadering van ons partijbureau kregen we ineens het bericht dat de N-VA de nota helemaal zou afschieten. Daardoor werd de centrale onderhandelingsas van de PS en de N-VA definitief gebroken en was het onduidelijk hoe er nog een communautair akkoord tot stand zou kunnen komen. Hoewel we zelf ook fundamentele bezwaren tegen de nota hadden, vond iedereen binnen CD&V toch dat we moesten blijven onderhandelen. Een moeilijke situatie.
Hoe is het mogelijk dat een ervaren partij als CD&V op een cruciaal moment in de onderhandelingen op zo’n gênante manier communiceert?
Van Rompuy: Door al die volte-faces van de laatste weken is de politieke wereld dolgedraaid. Als er maandenlang zo’n tactisch spel wordt gespeeld, maakt iederéén op den duur fouten. Ook De Wever en Di Rupo.
En ondertussen is ons standpunt toch duidelijk? Wij onderhandelen mee, maar niet tot elke prijs. Om te beginnen is de splitsing van B-H-V voor ons het enige mogelijke toegangsticket voor de regeringsonderhandelingen. Dat is vooral belangrijk nu de N-VA heeft afgehaakt, want daardoor zijn we voor de noodzakelijke tweederdemeerderheid afhankelijk van de MR en dus ook van het FDF. Verder heeft onze partijvoorzitter de formateur gevraagd om de wetsvoorstellen rond B-H-V die hij als koninklijk onderhandelaar heeft gemaakt in de nota op te nemen. Wouter Beke is natuurlijk niet gek. Op sommige vlakken, waaronder B-H-V, heeft hij de N-VA en de PS dichter bij elkaar kunnen brengen en nu wil hij vermijden dat al dat werk voor niets is geweest. Daarnaast heeft Di Rupo op onze vraag ook de ballast - la poubelle noemde Beke het - uit zijn nota geschrapt: de taalwetgeving in Brussel, tweetalige kieslijsten, de federale kieskring en de ratificering van het minderhedenverdrag. Die punten zijn uit de onderhandelingen gelicht en bij werkgroepen ondergebracht.
De MR maakt zich sterk dat ze die eisen straks gewoon weer op de onderhandelingstafel kan gooien.
Van Rompuy: Nogmaals: Wouter Beke heeft een afspraak met de formateur, onder meer over het schrappen van die vier items. Wordt dat engagement niet nageleefd, dan is er een zeer groot probleem. Ik ben er trouwens van overtuigd dat geen enkele Vlaamse partij zou aanvaarden dat een van die punten aan de splitsing van B-H-V werd gekoppeld. Het kan gewoonweg niet de bedoeling zijn dat de splitsing bijvoorbeeld wordt geneutraliseerd door de invoering van een federale kieskring, waardoor kiezers over héél Vlaanderen op Franstalige kandidaten zouden kunnen stemmen.
Hebt u meer vertrouwen in de MR nu Charles Michel er aan het roer staat?
Van Rompuy: Dat zal nog moeten blijken. Vorige week beweerde FDF-voorzitter Olivier Maingain in elk geval nog dat CD&V probeerde te doen geloven dat iedereen op de standpunten van Beke had toegegeven. Intoxication noemde hij dat. Tot nu toe heb ik ook nog niets gezien wat erop wijst dat de positie van het FDF binnen de MR is veranderd. Vergeet ook niet dat wij nog altijd met ons Marianne Thyssensyndroom leven: toen we ons in 2008 onder leiding van toenmalig partijvoorzitster Marianne Thyssen uiteindelijk aan onderhandelingen zonder de N-VA waagden, werden die gekelderd door één telefoontje van Maingain, die van een vakantie in Marokko terug naar België reed. Dat zijn we echt niet vergeten.
CD&V kreeg het de voorbije maanden hard te verduren. Eerst werd uw partij het schoothondje van de N-VA genoemd en nu wordt ze van verraad beschuldigd.
Van Rompuy: Dat is zo. Een paar weken geleden kregen we nog het verwijt dat we scotché waren aan de N-VA. Er met plakband aan vastzaten, dus. Maar nu we onze eigen koers varen, beschuldigen sommigen ons van woordbreuk. Er is voor ons maar één uitweg meer mogelijk: we moeten resultaten boeken. Pas als we een stevig palmares kunnen voorleggen, maken we kans om het vertrouwen van de publieke opinie terug te winnen. Vorig jaar zijn we nog zwaar afgestraft omdat we niets gerealiseerd hadden: geen staatshervorming en geen splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde. Als we nu beslisten om niet mee te onderhandelen en in het najaar dus wéér met lege handen naar de kiezer moesten, zou dat echt nefast zijn. Dan zou onze enige verdienste zijn dat we stand hebben kunnen houden in het zog van Bart De Wever, en daar zou de kiezer wellicht niet erg van onder de indruk zijn.
Welke resultaten wilt u dan bereiken?
Van Rompuy: Ik zou graag zien dat de Vlaamse resoluties, die in 1999 door het Vlaams Parlement werden goedgekeurd, eindelijk werkelijkheid worden. Ik was niet voor niets een van de auteurs van die resoluties, en de voorbije jaren heb ik ook geregeld gepleit voor een communautaire big bang of New Deal . Dat houdt in de eerste plaats de overheveling in van de kinderbijslagen, een groot deel van het arbeidsmarktbeleid en de gezondheidszorg. Als we dus de bevoegdheidsoverdracht van 17,5 miljard euro, die al een tijd op tafel ligt, kunnen waarmaken, hebben we al heel wat in handen. Daarbij komt nog dat de deelstaten hun eigen inkomsten zouden kunnen verdubbelen door de hervorming van de financieringswet. Zelfs in de nota-Di Rupo is er sprake van verregaande fiscale autonomie voor de gewesten: bijna 10 miljard euro van de personenbelasting.
En daarnaast moet de kieskring Brussel-Halle-Vilvoorde natuurlijk worden gesplitst. Al sinds 2004 fiets ik de Gordel rond Brussel in een T-shirt waarop ‘Splits Brussel-Halle-Vilvoorde nu!’ staat. Ik zal me er dan ook nooit bij neerleggen dat de splitsing van B-H-V en de Vlaamse resoluties dode letter blijven. Ik wil resultaten, net als mijn generatiegenoten bij CD&V.
De andere CD&V’ers liggen daar veel minder van wakker?
Van Rompuy: Niet iedereen binnen een politieke partij heeft altijd dezelfde prioriteiten. In het Vlaams Parlement zitten wij bijvoorbeeld veilig tot 2014, terwijl de Kamerleden en senatoren zich zorgen moeten maken over eventueel vervroegde federale verkiezingen. Daarnaast is het heel normaal dat je vanuit het Vlaams Parlement vuriger voor meer fiscale autonomie pleit dan vanuit de Kamer.
Aan de andere kant is het duidelijk dat ook de jongere generatie parlementsleden, die de voorbije jaren in de assemblees is binnengekomen, wil dat er na vier jaar praten eindelijk realisaties volgen. Zij willen weer aan politiek kunnen doen. Ze snakken naar een nieuwe staatsstructuur zodat ze weer echt inhoudelijk werk zouden kunnen leveren. Doordat er de voorbije jaren in de Wetstraat vooral een tactisch spel werd gespeeld, is die inhoud helemaal naar de achtergrond verdwenen.
Naar verluidt zit Vlaams minister-president Kris Peeters minder op resultaten te wachten. Is het niet door zijn bezorgdheid over de Vlaamse kas en de cohesie van zijn regering dat uw partij de laatste weken zulke bokkensprongen heeft gemaakt?
Van Rompuy: Natuurlijk is Kris Peeters bekommerd om zijn regering. Hij weet dat het akkoord dat straks misschien wordt gesmeed een moeilijke evenwichtsoefening zal zijn tussen het federale niveau en de deelstaten. De kans is ook groot dat het binnen de Vlaamse regering voor spanningen zal zorgen. De wetsvoorstellen van Beke voor de splitsing van B-H-V houden niet meteen gevaren in voor de Vlaamse regering, maar de saneringsinspanning die het federale niveau wil wel. Om de Belgische begroting tegen 2015 in evenwicht te krijgen, heeft men de deelstaten immers gevraagd om 4,8 miljard bij te dragen. Dat betekent dat Vlaanderen 2,5 miljard zou moeten ophoesten, en dat ziet Peeters helemaal niet zitten. Niet alleen zou Vlaanderen dan niet langer over een beleidsmarge beschikken vanaf 2012, er zou zelfs extra moeten worden bespaard.
Dat neemt echter niet weg dat Kris Peeters ook zijn Vlaamse regeerakkoord gerealiseerd wil zien. Als er tegen de Vlaamse verkiezingen van 2014 geen brood op de plank ligt, zal ook hij met lege handen naar de kiezer moeten trekken. Dan zal hij moeten toegeven dat de Vlaamse regering na vijftien jaar nog altijd geen vooruitgang heeft geboekt op het vlak van de Vlaamse resoluties, die hij zelf in zijn Octopusnota heeft vertaald.
Kan Wouter Beke wel tegen Kris Peeters op? Vragen deze barre tijden niet eerder om een door de wol geverfde partijvoorzitter met een olifantenhuid?
Van Rompuy: Beke overlegt natuurlijk heel vaak met het zogenaamde G4-groepje met Kris Peeters, Yves Leterme en Steven Vanackere, en dat is ook normaal in een partij die nog altijd de premier en de Vlaamse minister-president levert. Wel is me opgevallen dat de parlementaire fracties zich de laatste maanden meer en meer zijn gaan roeren en zich een grotere rol hebben toegeëigend. Zij zijn het ook die hebben benadrukt dat ze eindelijk resultaten willen zien en niet langer in het luchtledige aan politiek willen doen. De voorbije week is het begrip en het respect voor Wouter Beke trouwens gegroeid. Zowel binnen als buiten onze partij. Dat komt vooral doordat hij heeft getoond dat hij koppig kan zijn en risico’s durft te nemen. Voor het eerst heeft hij bewezen dat hij een échte partijvoorzitter is.
Ondertussen trekt N-VA’er Siegfried Bracke zwaar van leer tegen de nieuwe regering ‘voor wie het onbelangrijk is waar ze voor is als ze maar tegen De Wever is’.
Van Rompuy: Wat een onzin. Er is helemaal nog geen regering, en het is ook bijlange niet zeker dat die er komt. Er wordt zelfs nog niet over een regering gepraat. Op 15 augustus wordt met de communautaire onderhandelingen over B-H-V en de staatshervorming gestart. Wordt daarover geen akkoord bereikt, dan zal er niet eens over een regering worden gesproken. Als Bart De Wever dus gelijk krijgt met zijn voorspelling dat de boel al na een paar weken zal kapseizen, zijn we terug bij af. Dan staan we daar met communautaire Cola Zero en zijn verkiezingen het enige alternatief dat ons nog rest.
Houdt u rekening met een scenario waarbij de N-VA alsnog aan boord wordt gehesen?
Van Rompuy: Dat lijkt me erg moeilijk als je ziet hoe heftig ze daar dezer dagen communiceren. ‘CD&V staat met de billen bloot!’ ‘Ze zullen nog kletsen krijgen!’ De oude retoriek is terug, hè. (zucht)
Die retoriek slaat anders wel aan, want Bart De Wever is populairder dan ooit.
Van Rompuy: De voorbije jaren heeft De Wever ons constant verweten dat we onze beloftes niet konden hardmaken, en hij was er duidelijk van overtuigd dat hij dat wél zou kunnen. Nil vo-lentibus arduum , zei hij vorig jaar nog na zijn verkiezingsoverwinning. Maar ondertussen heeft hij het als koninklijk bemiddelaar zelf geprobeerd. Ik geloof echt dat hij een eerlijke poging heeft gedaan om tot een akkoord te komen, maar ook hem is het niet gelukt. Toch vind ik het meer dan een brug te ver om nu te gaan beweren dat er met de Franstaligen geen enkel compromis meer mogelijk is. Zoals ik al op mijn blog heb geschreven: De Wever is uit de Tour gestapt omdat hij de cols niet wil rijden of niet aankan, en nu richt hij zich op de Ronde van Vlaanderen en de Grote Scheldeprijs in Antwerpen.
Bent u zelf nog altijd van plan om in 2014 uit de politieke race te stappen?
Van Rompuy: Als ik een loopbaan van 45 jaar zou moeten hebben, zoals onder meer Jong CD&V van politici vraagt, dan moet ik tot mijn zeventigste in het parlement blijven zitten. Herman De Croo achterna dus. Dat kan toch niet de bedoeling zijn? Nee, in 2014 stop ik na 32 jaar in het parlement. En ik hoop uit de grond van mijn hart dat we tegen die tijd een eerbare streep onder deze onzalige periode hebben getrokken. De laatste twaalf jaar van mijn politieke leven heb ik me vol overtuiging ingezet voor meer Vlaamse autonomie, en dus zou ik graag zien dat de Vlaamse resoluties tegen 2014 eindelijk worden uitgevoerd. En natuurlijk zou ik ook nog graag een Gordel kunnen rijden met een ánder T-shirt aan. (lacht)
ANN PEUTEMAN ROULARTA KNACK
© 2011 Roularta Media Group