27Dec09
MIJN ALLERBESTE WENSEN VOOR HET NIEUWE JAAR!
Op vele terreinen was 2009 een annus horribilis. De ineenstorting van het financieel en bancair systeem, de zwaarste economische recessie sinds de tweede wereldoorlog, een verlies van miljoenen jobs (waarvan 60.000 in België), een onopgeloste institutionele crisis, een vertrouwensbreuk tussen politiek en gerecht en nog veel meer dan dat: al wat kon misgaan, gebeurde in 2009.
Toch werd het een annus mirabilis voor de man die op 30 december 2008 premier werd van België. Midden de storm gaf Herman in 2009 het gevoel aan de mensen dat met hem het land in goede handen was. Zijn boodschap van stabiliteit, zekerheid en sérieux bracht opnieuw vertrouwen na meer dan anderhalf jaar van stuurloosheid. Zijn politiek van Rustige Vastheid was gebaseerd op een stap-voor-stap benadering voor de oplossing van de problemen en op overleg en vertrouwen.
Januari 2009
Ik ben er trots op dat mijn broer premier wordt van België. We hebben samen bijna 40 jaar politiek gemiliteerd en ik zie deze functie als de ultieme bekroning van zijn politieke loopbaan. Ook een beetje van mijn politieke carrière want onze broederband is in al die jaren onverbrekelijk geweest hoewel onze karakters en wijze om politiek actief te zijn vaak totaal verschillend zijn. Dat ik hierdoor mijn devies “BE FREE” soms moet loslaten, weet ik maar dat hoort er nu eenmaal bij. Ik neem mij dan ook voor om in mijn politieke standpunten erover te waken dat er geen aanleiding kan zijn tot publieke conflicten met Herman.
Februari 2009
Op 7 februari wordt mij de derde plaats toegewezen op de CD&V- lijst voor Vlaams Brabant. Ik ben geen boegbeeld meer maar zeg ”klaar te zijn voor mijn tiende en laatste parlementaire campagne”.
Maart 2009
Als voorzitter van de Commissie Economie in het Vlaams Parlement ben ik woordvoerder van mijn fractie in de parlementaire debatten over de budgettaire, economische en financiële problemen. Ik ben erg ontgoocheld dat de gemeenschapsdialoog o.l.v. Kris Peeters mislukt en we naar de Vlaamse verkiezingen moeten gaan zonder resultaten op het vlak van staatshervorming en splitsing van BHV.
April 2009
Villa Politica roept mij uit tot de top 3 van de beste Vlaamse parlementsleden. Ook De Standaard en De Morgen geven mij met 7/10 een onderscheiding voor mijn parlementair werk.
Mei 2009
Met Peter Van Rompuy (als tweede opvolger) en mijn team van trouwe vrienden voer ik een stevige kiescampagne onder het motto “Doorzetten in moeilijke tijden”. “Das kampfschwein” komt weer in mij boven en ik leer Peter de knepen van het vak. Op de slotmeeting in De Maalderij in Sterrebeek speechen Herman, Peter en Eric voor het eerst samen voor een enthousiaste zaal. Een denderend slot van mijn laatste parlementaire campagne.
Juni 2009
CD&V wordt opnieuw veruit de grootste partij in Vlaanderen en persoonlijk haal ik met 25.000 voorkeurstemmen een mooie score.
Ik leg de eed af als Vlaams volksvertegenwoordiger met de langste staat van dienst in het Parlement ( 27 jaar). De partijleiding vraagt me mee te onderhandelen over het budgettaire luik van het Vlaams regeerakkoord. In de Keien van de Wetstraat zeg ik: “het voorzitterschap van het Vlaams Parlement zou een bekroning zijn van mijn politieke loopbaan.”
Juli 2009
Politiek is een harde stiel. Ik word geen voorzitter van het Vlaams Parlement. De partijleiding laat de functie aan N-VA. Ik ben hierover ontgoocheld maar life goes on.
Op 16 juli vertrek ik met Viviane en Heidi naar New York en Washington en genieten we van één van onze mooiste reizen. “ Heureux qui comme Ulysse a fait un beau voyage”. Bij onze terugkeer nam ik me voor: never give up! Nooit versagen!
Augustus 2009
Ik stop met mijn Dagboek BE FREE. Met bijna 100.000 bezoekers op jaarbasis was het één van de meest succesvolle dagboeken van Vlaamse politici op internet. Ik startte ermee in februari 2005 en behield hiermee als parlementaire backbencher een stem in het politieke gebeuren.
September 2009
Op 6 september ben ik er opnieuw bij op de Gordel. Komt er in maart 2010 eindelijk een splitsing? Ik reken op Herman.
In het Vlaams Parlement geef ik de inleiding op het boek van Bart Maddens en noem zijn strategie een handleiding voor vechtfederalisme.
Oktober 2009
Bij het begin van het nieuwe parlementaire jaar start ik mijn nieuw dagboek MY LAST FIVE YEARS. Naamloos meefietsen in het parlementaire peloton is niet aan mij besteed. Ook de volgende jaren zal ik mij blijven inzetten op mijn manier. En het onverwachte is de grootste constante in de politiek.
November 2009
Het wordt een memorabele maand. Herman wordt op 19 november de eerste president van Europa. De reacties zijn overweldigend. Iedereen is fier op Herman. Ik ben erbij als in het stadion van Anderlecht 23.000 supporters zingen VAN ROMPUY olé olé.
Op 23 november vier ik in Nossegem mijn zestigste verjaardag met de ganse familie. We zingen uit volle borst het VAN ROMPUY-lied:
Feest bij Van Rompuy!
Sla je handen in elkaar!
Baby’s, presidenten, een verjaardag ’t is echt waar!
Reden om te vieren,
Het kwam ook al op teevee !
Vier maar mee, hef het glas, schol, santé! (x2)
December 2009
Herman wordt verkozen tot man van het jaar in kranten en tijdschriften. Heel België is trots op hem. Overal wordt ik gefeliciteerd met de manier waarop hij in 2009 premier is geweest van dit land. Hij gaf rust en vertrouwen in moeilijke tijden.
Persoonlijk neem ik terug de draad op in het Vlaams Parlement met tussenkomsten over de begroting 2010, VRT en de houding van Groen! in het Zennedossier. In Zaventem verdedig ik mijn begroting als schepen van Financiën. Herman is nu president van Europa en ik blijf Vlaams parlementslid en schepen in Zaventem. Ik zal Herman missen in de nationale politiek en de partijvergaderingen maar het politieke leven gaat door, ook voor mij.
2010
Het volgend jaar dient zich bijzonder moeilijk aan ook voor de Vlaamse politiek. Vlaanderen verliest terrein op economisch vlak en de tewerkstellingsperspectieven zijn somber. De Vlaamse regering maakt na het debacle van de Lange Wapper geen slagvaardige en eendrachtige indruk en mist de hefbomen om de Vlaamse economie nieuwe stimulansen te geven. De vervaldag voor BHV nadert maar N-VA dreigt de Vlaamse regering te verlaten als er een onderhandelde oplossing komt voor BHV. De Maddens-doctrine is een pure electorale strategie van “omfloerste separatisten” die enkel tot doel heeft te leiden tot onwettige federale verkiezingen en elke kans ontneemt op een nieuwe en onderhandelde staatshervorming. Belangenconflicten zijn vaak politieke spelletjes die de Vlaamse zaak geen moer vooruithelpen. Integendeel. Bart De Wever (hierin gesteund door de gunstige opiniepeilingen) zal er alles aan doen om CD&V te splitsen in een Vlaamse en federale vleugel en onwettige federale verkiezingen uit te lokken in het voorjaar zonder splitsing van BHV en zonder staatshervorming. Kan Dehaene de Gordiaanse knoop ontwarren?
De eerste 10 jaar van deze eeuw waren zowel in de wereld als hier ontgoochelend op vele vlakken. Begin 2009 bracht President Obama een boodschap van hoop met YES WE CAN! In België trachtte Herman als premier de fundamenten te leggen voor een hernieuwd vertrouwen maar iedereen beseft dat deze basis bijzonder broos is en de regimecrisis lang niet voorbij is. Toch mogen wij ons niet laten ontmoedigen, zeker niet op persoonlijk vlak.
Ik wens al de lezers van dit dagboek dan ook het allerbeste voor het nieuwe jaar : “Always look on the bright side of life!” Prosit Neujahr!
25Dec09
Zalig Kerstmis voor al wie u dierbaar is
de zachte dingen blijven toch bestaan
hoe hard en ruig de wereld wordt daarbuiten
Anton Van Wilderode
23Dec09
De blog van Peter Van Rompuy is opnieuw on line http://www.petervanrompuy.be in een nieuw jasje en met een nieuwe titel http://www.politico-shock.be.
Een ongebonden politieke tong. Een aanrader om de mening te kennen van de jonge generatie en niet alleen over politiek.
U vindt de link naar de website van Peter rechts op deze website.
17Dec09
Tussenkomst Eric Van Rompuy in begrotingsdebat 2010
Na uur veertien uur van debat voel ik mij als laatste spreker een beetje Piet Huysentruyt. Ik vraag me namelijk af: wat hebben wij geleerd vandaag?
Ik zal dat in vier of vijf punten uiteenzetten. Ten eerste, voor het eerst in vijftien jaar wordt in dit Vlaams Parlement opnieuw gesproken over besparingen. Het toverstokje van de vorige regeringen om de overheidsuitgaven sneller te doen stijgen dan het BNP, ondertussen de schuld tot nul te herleiden, reserves op te bouwen en op een gegeven moment zelfs 600 miljoen euro kasoverschotten te vinden om gemeentelijke schulden over te nemen, dat toverstokje is nu weg. Ik vind dat niet erg. We zijn eindelijk eens uit de begrotingseuforie van de voorbije tien jaar. We kunnen nu eindelijk eens kijken waar al het vet zit in die Vlaamse begroting. De inspanning van de krimpbegroting is een goede zaak. We gaan naar meer efficiëntie. Op een aantal terreinen hebben we moeten saneren. Die oefening is waarschijnlijk nog niet voorbij. We hebben nu een betere basis voor de volgende jaren, als we meer middelen zullen hebben.
Een tweede punt is het traject om tegen 2011 naar een evenwicht te gaan. Dat is de juiste keuze. Sneller gaan is niet mogelijk.
Er zullen nog inspanningen nodig zijn, want de begrotingsbesprekingen in de commissie hebben ook uitgewezen dat er nog een aantal onzekerheden zijn. Wat zal de economische groei zijn? We hebben ook de onderbenutting, die heel hoog werd ingeschat. Er is de provisie van 500 miljoen euro die door het Rekenhof op tafel werd gelegd. De effectieve waarde van de besparingen moeten we ook nog zien. De begrotingscontrole van 2010 zal belangrijk zijn, want er zullen nog inspanningen nodig zijn, dit zijn niet de laatste.
De derde les: ik vond de oppositie niet overtuigend, vooral Open Vld niet.
‘Le nouveau Vld d’Alexandre n’est pas encore arrivé’. Open Vld wil naar een evenwicht gaan in 2010, maar de jobkorting moet behouden blijven. We hebben deze morgen van mevrouw De Knop van VLD gehoord dat de besparingen in onderwijs onaanvaardbaar zijn. We hebben ook gehoord van Dirk Van Mechelen dat er reserves aangelegd moeten worden. Collega Van den Heuvel heeft al gezegd dat Open Vld zichzelf tegenspreekt.
Een van de lessen, mijnheer Gatz, is dat de meerderheid volledig erkent dat er een schuldopbouw is geweest. Dat is niet de schuld van Open Vld, maar we zitten met een bankcrisis en we zitten met een economische crisis. We hebben die moeten opvangen door schulden, en pps is een instrument dat de laatste jaren werd gebruikt en dat ook 3 miljard euro schuld creëert.
We zitten met een Vlaamse schuld, maar die is beheersbaar. Het is niet waar wat u hebt gezegd, dat de Vlaamse schuld aan het ontsporen is, want we weten dat de KBC-schulden terugbetaald zullen worden, dat de tijdelijke schuld te maken heeft met de tekorten die er nu eenmaal zijn als gevolg van de economische crisis. Ik vind het intellectueel niet eerlijk dat gezegd wordt dat het deze regering PEETERS zou zijn die de schuld heeft opgebouwd. Het is een collectieve verantwoordelijkheid die evident is als gevolg van de economische-en bankcrisis.
Een vierde punt is dat wij een ‘annus horribilis’ beleefd hebben en nog zullen beleven, dat de Vlaamse economie het bijzonder moeilijk heeft, dat we contact verliezen met de top van Europa. De Vlaamse Regering doet al wat ze kan binnen haar bevoegdheden. De cafépraat die we gisteren hoorden van LDD over de pampereconomie, is totale nonsens. De economische subsidies die Vlaanderen geeft, zijn bijzonder selectief en in kwantiteit liggen ze veel lager dan in andere landen. Met de Opeldiscussie hebben we gemerkt wat er in Duitsland mogelijk is inzake overheidssubsidiëring en wat er in Engeland mogelijk is. We zitten dus niet in een pampereconomie, maar onze zwakte is dat we internationaal heel wat investeringen hebben aangetrokken, dat we multinationale bedrijven naar hier hebben gehaald, maar dat de internationalisatie, die vroeger een sterkte was, een zwakte dreigt te worden omdat we als klein land als eerste in de klappen moeten delen bij herstructureringen.
Bijgevolg is een van de lessen dat we in Vlaanderen alles doen wat we kunnen binnen onze bevoegdheden, en ik denk dat onze minister-president, ook geconfronteerd met de dossiers van Opel en van DHL, alles uit de kast haalt, maar dat we ook iets moeten doen aan de concurrentiehandicap die Vlaanderen heeft. Volgens mij zouden dit Vlaams Parlement en deze Vlaamse Regering in plaats van energie te stoppen in belangenconflicten, veel beter onderhandelen om de sociaaleconomische hefbomen die belangrijk zijn voor onze concurrentiekracht, in Vlaanderen te krijgen. In plaats van de Maddensstrategie te volgen, die hier steeds naar voren komt en die zegt dat we een strijd moeten aangaan via belangenconflicten, moeten we onderhandelen over een staatshervorming. Zonder te beschikken over sociaaleconomische hefbomen zullen we de volgende jaren niet in staat zijn om die concurrentiekracht in de Vlaamse economie te vrijwaren.
Laatste punt, het Vlaams Parlement moet een enorm belangrijk werk leveren: het zogenaamde ‘Speeddecreet’. Als we er niet in slagen om infrastructuurwerken de volgende jaren op een decretale manier te onderbouwen zodat ze kunnen doorgaan, vrees ik dat de Vlaamse economie veel kansen zal missen.
Groen! zei gisteren dat ze een besparingsplan hebben. Ze kunnen 4 miljard euro besparen door de Oosterweelverbinding te schrappen, net als de Brusselse ring en de grote werken voor sportinfrastructuur.Vlaanderen het nieuwe Bokrijk?Het is daarentegen de taak van het Vlaams parlement om de infrastructuurwerken decretaal te onderbouwen. De heer Watteeuw heeft het over 100.000 jobs in de bouwsector door de groene economie maar als we de grootste werf van deze eeuw hebben lamgelegd, is dat voor de Vlaamse economie een zeer slechte zaak.
Tenslotte nog dit : ik ben hier deze twee dagen de hele tijd aanwezig geweest. Veel jonge collega’s vragen mij, als ouderdomsdeken, of zo’n debat van twee dagen over de begroting wel zin heeft. Ik maak dat al twintig jaar mee. Ik blijf dit heel zinvol vinden. Meningen worden met elkaar geconfronteerd in een globaal publiek debat over meer dan 23 miljard overheidsuitgaven en de keuzes die gemaakt worden. Daardoor leren we elkaar ook beter kennen. We zitten anders altijd in afzonderlijke commissies. We horen ook wat al de pijnpunten en standpunten zijn in aanwezigheid en confrontatie van de regering. Dit debat is dus zeer zinvol. Ik wil de nieuwe collega’s gelukwensen. Dit Vlaams parlement is veel levendiger dan de vorige jaren. Dat mag na 14 uur debat wel eens gezegd worden!
13Dec09
Het wordt druk volgende week zowel in Zaventem als in het Vlaams Parlement. Voor het kerst- en nieuwjaarsreces worden de begrotingen gestemd en dat leidt meestal tot marathonvergaderingen. Sommige collega’s hebben een hekel aan die debatten maar ik houd van die eindejaarssfeer in de gemeenteraad en het Parlement.
Maandag verdedig ik als schepen van Financiën de begroting 2010 ( 52 miljoen euro uitgaven) op de Zaventemse gemeenteraad. Ik ben erin gelukt om op 3 jaar tijd de schuld van Zaventem terug te dringen van 85 miljoen euro naar 60 miljoen euro en de schulduitgaven in de gewone dienst te doen dalen van 24% naar 18%. De terugval van de economische activiteit op de luchthaven kost de gemeente Zaventem ongeveer 1 miljoen euro aan inkomsten maar structureel is Zaventem een gemeente met een hoog fiscaal draagvlak en beschikken we over voldoende reserves (20 miljoen euro overschot in de rekeningen) om belangrijke investeringen in een Cultureel Centrum en de uitbreiding van het OCMW-rustoord aan te kunnen.
Ik ben nu 3 jaar schepen van Financiën, Ruimtelijke Ordening, Huisvesting en Grondbeleid en doe het bijzonder graag. Na 20 jaar oppositie kan ik nu mee concrete dingen realiseren en de mensen helpen in hun dagelijkse beslommeringen. Een gemeentelijk mandaat is een goede aanvulling op het engagement als parlementslid en vormt helemaal geen tijdsbeletsel zoals sommigen denigrerend spreken over “cumulards”.
In het Vlaams Parlement wordt dinsdag en woensdag het Vlaams budget besproken ( het gaat hier om 23 miljard euro uitgaven).
Als voorzitter van de Commissie Begroting en Financiën heb ik de boeiende besprekingen in de Commissie meegemaakt met vaak terechte kritische bemerkingen van de oppositie en de repliek van Minister Muyters (die het goed deed voor zijn eerste optreden) met degelijke tegenargumenten als verantwoording van het beleid.
De plenaire vergaderingen zullen hieraan nog weinig toevoegen maar een publiek debat over meer dan 20 miljard uitgaven- en inkomsten en 6 miljard Vlaamse openbare schuld behoort tot essentie van de parlementaire democratie. Het debat zal zeker 14 uur duren en telt bijna 100 sprekers. Ik kom als laatste spreker aan bod met een spreektijd van 4 minuten.
Een jong parlementslid vroeg me of het zin had tussen te komen in dit marathondebat met geen enkele persbelangstelling en vaak voor een haast leeg halfrond. Ik zei haar dat je dan pas de echte parlementsleden leert kennen. Op die momenten kan je bewijzen dat je uw materie kent en kun je in debat gaan met collega’s die geen lid zijn van uw commissie. In het plenaire forum wordt je gewikt en gewogen door je collega’s. André Denys en ik maakten er als fractieleiders een sport van om collega’s te onderbreken en een debat op gang te brengen over de standpunten die ze innamen. Zo kwamen ze los van hun papier en ontsponnen zich vaak boeiende debatten ook met de Regering. Het was wel in de tijd toen er geen laptops bestonden en Blackberry’s want nu moet ik vaak vaststellen dat niemand naar mekaar nog luistert…Zouden we die laptops niet beter verbieden in de plenaire vergadering?
De oppositie hield deze week één minuut stilte om te wijzen op het feit dat de meerderheid en meer in het bijzonder voorzitter Jan Peumans het VP monddood maakt. Totaal ten onrechte want de huidige oppositie krijgt alle kansen. Zo was er wel een grondig debat in de Commissie media over de VRT in aanwezigheid van de geschreven media en Radio en TV. Dat de antwoorden van Minister van media Lieten niet bevredigden is een andere zaak maar ligt niet aan de organisatie van de parlementaire werkzaamheden. Peumans valt niets te verwijten.
In mijn tussenkomst in de Commissie media herhaalde ik wat ik op mijn website stelde: met het ontslag van Dirk Wauters staat de werking van het VRT-decreet van 1995 op de helling: “als men hier niet meer achter staat, wijzig het decreet maar stop die hypocrisie”. Minister Lieten was duidelijk geërgerd door mijn stellingname en SP.A- parlementslid Philippe De Coene noemde mij zelfs kabouter Wesley (“ik ben goed en de rest is slecht”) maar dat zal mij niet beletten deze zaak te blijven volgen en erover te waken dat het werk dat ik deed in de jaren negentig ten bate van de openbare omroep niet wordt teniet gedaan en helemaal moet worden overgedaan.
In Regeringskringen en partijhoofdkwartieren was men naar verluidt niet blij met mijn interventies over de VRT in de media en het Vlaams Parlement. ”Niet loyaal” maar is het niet de taak van een Vlaams parlementslid om te waken over de toepassing van decreten die hijzelf heeft opgesteld, gestemd en uitgevoerd? De omstandigheden veranderen maar aan de basisprincipes mag niet worden geraakt.
Deze Vlaamse Regering heeft met 9 ministers alles samen 9 jaar ervaring als Vlaams Parlementslid. Nu en dan mag hieraan eens worden herinnerd. En zei Herman dit weekend in zijn interviews niet dat hij van zijn broer had geleerd dat een politicus af en toe gevaarlijk moet zijn…En in tegenstelling met hem heb ik daar nooit spijt van!
06Dec09
Ik moet er nog steeds aan wennen als ik de mensen hoor spreken van mijn broer Herman als President van Europa. De reacties hierop zijn overweldigend en steeds in de meest positieve zin. Na al het negatieve dat de jongste jaren over de politici in eigen land is gezegd, vinden de mensen het schitterend dat een Eerste Minister van het zo verguisde België nu verkozen is tot Europees President en dit omwille van zijn intellectuele capaciteiten, zijn Rustige Vastheid, discretie en bereidheid tot dialoog en overleg.
Velen vinden het wel spijtig dat hij België verlaat maar zeggen er dadelijk bij dat ze fier zijn dat een Vlaming van bij ons gevraagd is om de leiding te nemen van 500 miljoen Europeanen.
Ook ik ben trots de broer te zijn van de eerste Europese president. Ik beschouw het ook voor een stukje als de bekroning van mijn politieke loopbaan. 40 jaar lang zijn we samen opgetrokken in de Belgische politiek. Ik herinner mij nog onze eerste vergaderingen bij de CVP-Jongeren in 1969 in de zaal Patria in de Broekstraat in Brussel en onze eerste politieke artikels in ons arro-blad Jongerentips. Sinds 1977 zitten we elke maandagmorgen in het nationaal CD&V- partijbestuur en hebben de nationale politiek van binnenuit en op het publieke forum samen beleefd. We stonden zelfs samen jarenlang op dezelfde affiche met als slogan: het zit in de familie. De broers Van Rompuy: we waren niet altijd geliefd maar eind goed al goed als ik dezer dagen de pers mag lezen.
Deze bladzijde is nu definitief omgedraaid en ik geef toe dat ik verweesd achterblijf. De politiek zal voor mij nooit meer zijn zoals vroeger. Maar dat is nu eenmaal de gang van het leven zeker in de politiek.
In mijn laatste 5 jaar zal ik het maar alleen doen en wie weet brengt deze laatste rit ook zijn verrassingen…
In het Vlaams parlement nam ik deze week opnieuw de draad op met enkele tussenkomsten tijdens het actualiteitsdebat over de economische crisis in Vlaanderen. Ik ergerde mij aan de VLD die nu aan de Vlaamse Regering verwijt een schuldenregering te zijn terwijl deze Vlaamse schulden zijn opgebouwd in de eerste helft van 2009 toen Dirk Van Mechelen nog minister van Begroting was. Ik heb geen problemen met oppositie voeren maar een minimum aan intellectuele eerlijkheid is wel nodig om geloofwaardig te zijn. In Villa Politica van dit weekend kunt u mijn uitval zien tegen Patricia Ceyssens “cette femme m’énerve”.
Ik ergerde mij vrijdag ook aan de Vlaamse Regering bij het ontslag van Dirk Wauters. Volgens de Vlaamse Regering was Wauters een “miscast” en miste hij zowel daadkracht (om de besparingen door te voeren) als een visie op de openbare omroep .Ik ben zelf niet betrokken bij deze affaire (niemand vraagt mijn mening nog over de VRT) maar ik moet enkel vaststellen dat van de geest van de hervorming van de VRT die ik consequent en met succes doorvoerde in de jaren negentig niets meer is overgebleven. De partijpolitiek is helemaal terug en de Raad van Bestuur en de Regering nemen opnieuw de VRT in handen zoals in de tijd van de BRT. Nochtans doet de VRT het schitterend en behoort ze met een marktaandeel van meer dan 40% tot de meest bekeken openbare omroepen in Europa.
Ik ben nog steeds fier op de hervormingen die ik samen met Bert De Graeve doorvoerde. Ik nam als politicus bewust afstand en gaf met een duidelijke missie en beheersovereenkomst vertrouwen aan de leiding van de omroep. Dat model is aan diggelen geslagen eerst door Tony Mary en nu door Guy Peeters en de Vlaamse Regering.
Als oud minister van media bloedt mijn hart want ook vandaag krijg ik nog van velen (ook vanuit de VRT en de mediawereld) positieve reacties op de hervormingen van 1995. Deze golden als een voorbeeld hoe een publieke dienst kan worden hervormd en gedepolitiseerd. Ook als een les hoe politici moeten omgaan met de media. Hebben we opnieuw een minister van media die met deze bevoegdheid meent aan partijpolitiek te moeten doen?
Tenslotte nog dit. Toen ik minister was, ben ik maar verantwoordelijk geweest voor 2 benoemingen: Bert De Graeve (VRT) en Herman Daems (Gimv). Beiden draaien 10 jaar later nog mee aan de top van Bekaert en Fortis. Waarom werden het geen miscasts? Beiden werden benoemd los van de partijpolitiek op basis van hun competentie en feeling voor de publieke instelling die ze moesten leiden en ze kregen ook tijdens hun mandaat steeds het volle vertrouwen van hun minister. Zonder die voorwaarden kan men geen publieke instelling leiden. Dirk Wauters heeft het mogen ervaren.