07Feb10
De periode van “Sancto Subito” van de “heilige” president Herman is voorbij. “Gedaan met de Rustige Vastheid. Schiet in gang!” roept de CD&V- Jongerenvoorzitter Pieter Marechal. Een groep jonge politici van diverse partijen smeken om actie en willen “standvastige rusteloosheid”: “grijp in, al doet het pijn”.
Zelfs vice-premier Vanhengel wordt samen met Alexander Decroo “onrustig” van de Rustige Vastheid. Nu Herman weg is in de Wetstraat 16 is het motto: eindelijk aan het werk!
Een groot probleem: verder dan enkele kreten over besparen en langer werken komt men niet.
De woordvoerder van de jonge generatie 20’ers en 30’ers S.PA’er John Crombez is, na een aantal jaren kabinetchef te zijn geweest van Vandelanotte en Freya VDB, nu de grote man van de budgettaire discipline in de Wetstraat maar staat in de eerste rij om de sale-en-lease-backoperaties van de paarse Regeringen te verdedigen die in de komende 25 jaar de federale begroting zullen bezwaren met meer dan 500 miljoen euro… Ook vond Crombez enkele maanden terug dat de Regering Van Rompuy te weinig relancemaatregelen nam en pleitte hij voor een volkslening om massaal publieke investeringen te financieren en hierdoor de staatsschuld fors te doen toenemen. In de Vlaamse begroting moet er volgens Crombez ruimte komen voor 25.000 bijkomende plaatsen in de kinderopvang. Nergens heb ik in zijn voorstellen één besparingsmaatregel kunnen bespeuren tenzij zijn verzet tegen de aankoop van een nieuw gebouw voor de Kamer maar daar was hij niet op de hoogte dat zijn collega Landuyt dit had goedgekeurd en achteraf moest hij toegeven dat hij dit dossier totaal verkeerd had ingeschat.
Ik stond destijds zelf ook op de barricade als CVP-Jongerenvoorzitter tegen de hoge begrotingstekorten (toen 12% van het B.N.P.) maar wij waren concreet en durfden op CVP-partijcongressen en - besturen ingaan tegen de partijleiding. Zelfs Jef Houthuys en Willy D’Have riepen mij toen op het matje over voorstellen als privatisering van kleine risico’s in de ziekteverzekering, het koppelen van het kindergeld aan de hoogte van het inkomen, tijdelijk geen indexaanpassingen van de lonen van de ambtenaren en de sociale uitkeringen en indexsprongen in de privé-sector om de concurrentiekracht te herstellen, enz. Het waren toen heilige huisjes maar ze zetten de regeringen Martens onder druk om achteraf echte besparingen door te voeren. Nu wordt wat vrijblijvend gefilosofeerd maar zonder enig politiek risico. “Als ge bijt moet ge vlees hebben” zei Jan Verroken mij ooit. Die raad wil ik op mijn beurt aan Jong CD&V meegeven.
Ik lees dit weekend in De Tijd een interessante suggestie van Urbain Vandeurzen, gewezen Voka-voorzitter en topman van softwarebedrijf LMS : “ Met de 500 miljoen euro steun die Vlaanderen veil heeft voor de redding van Opel Antwerpen kan je in een klap het jaarbudget van het IWT ( Agentschap voor Innovatie, Wetenschap en technologie) verdubbelen en de innovatie van de bedrijven in Vlaanderen een enorme impuls geven”. Toen ik dat vorige week ook stelde in mijn Dagboek en Het Nieuwsblad, kreeg ik heel de Vlaamse Regering over mij maar waar bleven de jongeren uit de VLD, CD&V, S.PA, N.VA? Is het niet hoogtijd om te stellen dat er nu resoluut moet geïnvesteerd worden in sectoren die toekomst hebben in Vlaanderen?
Waar ik mij ook aan erger is de steekvlampolitiek die deze week weer in de Wetstraat is opgedoken. De brand in Luik en binnen de 48 uur pleit Reynders voor een verplichte brandverzekering in elk gebouw in België. Volgens verzekeraars is dit voorstel evenwel onuitvoerbaar.
Over de toestand in Brussel was er een opbod over nultolerantie, snelrecht, politiezones, jeugdinstellingen, maatregelen tegen spijbelen en jeugdwerkloosheid, zelfs boot camps. Iedereen ging in de clinch met iedereen. De beledigingen vlogen in het rond: ” faits divers, brugpensioen, zeveraar, etc”. Vlamingen en Franstaligen stelden nogmaals vast dat ze het nooit meer eens zullen worden en rechters zeggen nu al dat ze geen tandje meer kunnen bijsteken maar woensdag zal er in het licht van de camera’s nog eens een grote Brusselse veiligheidsconferentie worden gehouden waar al die scheldende heren aanwezig zullen zijn om naar “oplossingen” te zoeken.
Herman was erin gelukt om terug enige sereniteit in de Wetstraat te brengen met respect voor elkaars mening. Hij trachtte stapsgewijs beweging te brengen in dossiers als de begroting (het stabiliteitspact dat het tekort tegen 2012 zal halveren tot 3% van het B.N.P.), het beheersen van de bankencrisis, meer ruimte en middelen voor een hervorming van justitie.
Zijn stapsgewijze aanpak was op de duur niet houdbaar gelet op de omvang van de problemen maar er was tenminste vooruitgang in een aantal dossiers. Inmiddels dreigen we opnieuw te belanden in de paarse methode om in een open debatcultuur en publieke scheldcultuur à la Pascal Smet en Thielemans de maatschappelijke problemen te “bespreken”. Iedereen weet dat deze methode verder zal leiden tot een totale blokkering met nul op het rekwest.
Dat geldt ook voor de begroting en de economie waar we geen nood hebben aan hoogmissen van Regeringen, betogingen van vakbonden en petitieacties van werkgevers maar aan concrete maatregelen.
Ik begin heimwee te krijgen naar Poupehan waar enkele moedige mannen in de beslotenheid van een Ardenese chalet zonder camera’s en persoonlijke profilering de basis legden van de economische relance van de jaren tachtig.
Nu schijnt de ambitie er nog enkel in te bestaan om op de sofa te zitten bij Phara en in Terzake en het nieuws te beheersen van De Ochtend tot de krantenkoppen van morgen. Zelfs “der” Rudi Kennis zat met zijn vrouw te koketteren in De Laatste Show want als ik de kranten mag geloven is zijn verkiezingscampagne als BV op de S.PA-lijst van 2011 al begonnen.
Rond Jan Peumans was het geen bingo deze week. De debatten in het Vlaams parlement verliepen zonder incidenten. Opmerkelijk was wel zijn interview in Le Soir waar hij zegt: “si je pouvais, je renaîtrais Wallon sans hésiter!” Hij vindt de Waal ”veel vriendelijker, verdraagzamer en meer ontspannen. De Vlaming staat altijd onder druk”. Beeld u in dat een CD&V’er dit zou durven zeggen…Het N.VA- kot zou te klein zijn geweest.
Peumans geeft wel toe dat N.VA geen enkel contact heeft met de Franstaligen. Hij vindt dit ook niet nodig want er komt toch geen staatshervorming vóór 2012. Intussen citeer ik Bart De Wever op zijn nieuwjaarsreceptie: “we laten ons niet in slaap sussen in de wieg van de rustige vastheid. N.VA wil economie in Vlaamse handen. Wij willen dat Vlaanderen wakker wordt. Het is tijd.” Maar ondanks deze state of urgency kunnen onderhandelingen nog minstens 2 jaar wachten. Ondertussen heffen we het glas (“le verre de l’amitié”) met de Walen in afwachting van onze definitieve scheiding want Jan Peumans besluit zijn interview: “l’indépendance de la Flandre se fera attendre mais elle viendra. C’est le principe du volant moteur: quand il est en marche, on ne l’arrête plus jamais”. Hiermee zijn de Walen gerustgesteld: tot 2012 Rustige Vastheid.
31Jan10
De nieuwjaarsrecepties zitten erop. Vrijdagavond hield ik mijn laatste toespraak voor CD&V Overpelt waar Karel Pinxten 20 jaar Burgemeester was tot hij overliep naar de VLD. CVP-JO van toen herinnerden zich nog dat ik (op vraag van de toenmalige lokale CVP-Jongerenvoorzitter Karel Pinxten) in juni 1979 samen met Leo Tindemans een speech hield op een memorabele meeting in Overpelt naar aanleiding van de Europese verkiezingen. Daarom hadden ze mij 30 jaar later nog eens uitgenodigd.Ik ging er met plezier op in.
Bij het terugrijden naar Zaventem -in volle sneeuwstorm- dacht ik aan Karel Pinxten en ook aan Johan Vanhecke. Beiden heb ik -30 jaar terug- vanuit hun lokale afdeling rechtstreeks in mijn CVP-Jongerenbureau gevraagd en hen in de nationale politiek gelanceerd. Ze brachten het op korte tijd tot resp. minister en CVP- voorzitter. In 2001 stapten ze over naar de VLD omdat ze niet meer geloofden in de christendemocratie in Vlaanderen. Vandaag lijdt Karel Pinxten een anoniem bestaan als lid van de Europese Rekenkamer en Johan Vanhecke is een hotelier geworden van “CASSA LODGE” in Kampala aan het Victoriameer.
De Gucht had hen de liberale hemel beloofd in de grote Vlaamse Volkspartij waarin zij met NCD de christendemocratische vleugel zouden vormen. Achteraf bekeken wat een afgang en bedrog! Mijn generatiegenoten uit Overpelt hebben die periode van overloperij in de Vlaamse politiek nog steeds niet verteerd: “uw eigen mensen in de steek laten, dat doet men niet, nooit”. Ik was ontroerd toen ik dit hoorde uit de mond van een vroegere strijdmakker uit de Jongeren van Overpelt.Guido, dat deed deugd!
Ik ben ook altijd een trouwe militant geweest van de partij in de goede en de kwade dagen. Daar dacht ik ook aan op de nationale nieuwjaarsreceptie van CD&V waar ik veel gezichten terugzag die ik in de gloriejaren van paars niet meer had gezien en nu in de rij stonden om de hand te geven van onze ministers en de president van Europa. CD&V is opnieuw op het toppunt van haar macht maar ze vergeet best niet toen het anders was.Gelukkig is Marianne Thyssen een nuchtere en bescheiden voorzitter die beseft dat politiek succes in deze tijden bijzonder broos is en CD&V niet de lessen mag vergeten die VLD heeft mogen ervaren. Na de hoogmoed komt …
Vandaag staat CD&V in de peilingen op 24%, VLD op 15%. De Vlaamse Volkspartij van De Gucht is dood en begraven.De kloof is 10% en het ziet er niet naar uit dat die spoedig zal worden gedicht.
De grootste electorale bedreiging van CD&V vormt N.VA met 15,4 % (volgens de peiling van Le Soir van maandag jl.) nu al de tweede partij in Vlaanderen. De Wever laat niet na elke dag (gisteren nog op zijn nieuwjaarsreceptie) CD&V aan te vallen als de partij van het Vlaamse verraad. Ons wordt verweten nog geen resultaten te hebben geboekt inzake staatshervorming en BHV maar intussen mag er niet worden onderhandeld om tot een splitsing te komen en mag voor N.VA met een nieuwe staatshervorming gerust gewacht worden tot na 2011. De Wever vindt wel dat Vlaanderen dringend nood heeft aan eigen sociaal-economische hefbomen maar er mag nu niet over worden genegocieërd. Is er dan geen “state of urgency” of hebben we volgens de Maddens-doctrine nog tijd genoeg?
De Wever heeft een electorale strategie: in de Vlaamse Regering overkomen als de rustige beleidspartij maar alle pijlen richten op de federale CD&V die geen staatshervorming heeft kunnen realiseren en een splitsing wil doorvoeren met zware Vlaamse toegevingen. Het droomscenario van De Wever zijn vervroegde verkiezingen in juni 2010 zonder staatshervorming en zonder splitsing. Hij zit hierin de kans om van N.VA een 20%- partij te maken ook mede interend op de vrije val van VB en LDD.
N.VA heeft definitief gekozen voor separatisme en gelooft niet meer in onderhandelingen met de Franstaligen. Kris Peeters zal van hen nooit een fiat krijgen om opnieuw een gemeenschapsdialoog op te starten. Hun stelling is duidelijk: “Het Belgisch anker aan de voeten van Vlaanderen” kan enkel worden gelicht door elk in een eigen boot te stappen zonder loopbrug tussen beide schepen.
Ik heb geen problemen met deze politieke visie maar dan moet De Wever CD&V niet langer verwijten dat ze oplossingen zoekt voor meer Vlaamse automie en BHV in een Belgische context waar onderhandelingen met de Franstaligen onvermijdelijk zijn.
Het Peumans-incident i.v.m. zijn aanwezigheid op de Gestelde Lichamen is op dat vlak leerrijk. Jan Peumans zei dat hij een “gewetensprobleem” heeft om de hand van de Koning te moeten schudden. De Wever zei ’s avonds in Terzake dat “Koning Albert onze politieke tegenstander is”. Handig als hij is draaide De Wever de rollen van Peumans en Albert om en zei hij dat het Albert was die Peumans niet graag de hand wou schudden: “Ik kan mij voorstellen dat de Koning ook blij is dat hij geen N.VA’er moet zien of de hand moet schudden. Hij laat niet na om in elke toespraak ons te veroordelen, ons in verband te brengen met haat, racisme, etnische zuiveringen, de Vlaamse autonomie te veroordelen. De Koning en de monarchie zijn steeds tegen elke ontvoogdingsbeweging geweest en daarom onze politieke tegenstander die we best niet de hand schudden.”
Deze stelling werd bevestigd in het interessant portret en interview van Peumans in Bracke op Vrijdag. Peumans weigerde hierin enig onderscheid te maken tussen zijn persoonlijke opvatting en zijn functie als voorzitter van het Vlaams Parlement. Bijzonder verhelderend was de passage waarin Bracke vroeg of er spoedig een staatshervorming moest komen. Peumans zei hierop dat we daar al 40 jaar mee bezig zijn en nieuwe onderhandelingen gerust nog een paar jaar konden wachten. Waarop Bracke zei: “en dat komt uw partij ook niet slecht uit”. Waarop Peumans lachend antwoordt: “ inderdaad”. Hiermee weten we bij monde van haar Voorzitter dat het ganse Vlaams Parlement als instelling geen enkele rol gaat spelen in de komende jaren in de staatshervorming. Ondertussen wil Peumans wel spoedig een commissie Staatshervorming oprichten in het VP om de resoluties van het Vlaams Parlement van 1999 nieuw leven in te blazen…
N.VA is niet bereid in de toekomst een actieve rol te spelen in onderhandelingen over meer Vlaamse autonomie en zit nu resoluut op de separatistische koers .Daar is politiek niets mis mee maar ze moeten er dan ook voor uitkomen en geen functies misbruiken om te spreken namens alle Vlamingen.
N.VA is in staat van genade. De Wever krijgt Stevaert-allures en kritiek op De Wever is “ not done” want je wordt onmiddellijk afgedaan als een slechte Vlaming en verweten van frustraties omwille van zijn mediahype. Ook Peumans is een vedette geworden. De media hebben hem graag omdat hij eindelijk zorgt voor leven in die saaie brouwerij van het Vlaamse Parlement. Hoe meer men hem aanvalt hoe populairder hij zal worden. De opmerking van Brinckman in De Standaard dat “een voorzitter niet alleen boven de partijen maar ook boven zichzelf moet staan” is terecht maar niet aan Jan Peumans besteed. Zo zit hij niet in elkaar en hij past bovendien perfect in de strategie van De Wever en N.VA.
Het zal dus nog dikwijls bingo zijn in het Vlaams Parlement maar misschien start Jan Peumans woensdag met een hulde aan Linda Dewin als opvolger van De Wever als Slimste Mens. Vedetten onder elkaar! Weer bingo in Villa Politica…
31Jan10
Vraag om uitleg van Vlaams Parlementslid Eric Van Rompuy aan Minister van Leefmilieu Joke Schauvliege over het nieuwe plan Schouppe m.b.t. de geluidshinder van de luchthaven van Zaventem
Op vrijdag 15 januari jl. maakte La Libre Belgique melding van het nieuwe plan Scouppe (dat geagendeerd stond op het kernkabinet van de federale regering) waarin regelingen zijn voorzien in verband met de windnormen, de vliegroutes en het baangebruik op de luchthaven van Zaventem. Ook wordt voorgesteld om de route Chabert af te schaffen en te vervangen door de Kanaalroute en de Ringroute. Tevens staat in het plan dat de vliegroute richting baken van Huldenberg zou worden aangepast. Tenslotte zou Schouppe voorstellen dit alles te verankeren in een vliegwet.
Vlaams minister Lieten liet in een persmededeling weten dat ” hierover een overleg moet plaatsvinden met het Vlaams Gewest en niet enkel met Brussel.”
Kan Minister Schauvliege mededelen wat de stand van zaken is in dit dossier en of er over deze nieuwe voorstellen van Federaal Staatssecretaris van mobilitieit Schouppe overleg is gepleegd met het Vlaams Gewest?
Vraag om uitleg van Eric Van Rompuy aan Minister Geert Bourgeois, bevoegd voor de Vlaamse Rand, over alarmerende cijfers in verband met het taalgebruik van gezinnen in de Vlaamse Rand
Op basis van informatie van het maandblad Doorbraak van november 2009 pakte Le Soir op 19 januari 2010 met cijfers over de verfransing van Vlaams Brabant.
De krant citeerde hierin uit rapporten van Kind & Gezin waarbij in amper 57% van de jonge gezinnen in Halle-Vilvoorde de thuistaal nog het Nederlands is. In de faciliteitengemeenten is dit amper 14% en in eentalig Vlaamse gemeenten als Zaventem en Vilvoorde is de communicatietaal van de jonge gezinnen maar voor ongeveer 35% het Nederlands. Minister Bourgeois noemde de cijfers “alarmerend” en kondigde extra- middelen aan ter ondersteuning van het Vlaams karakter (DM 19/01/2010).
Ook blijkt uit het jongste SVR - rapport over de Vlaamse Rand ( D.Derudder- 2009/5) dat gemeenten als Zaventem en Vilvoorde elk jaar een instroom kennen vanuit Brusssel van gemiddeld 500 personen. In de periode 1997-2006 kwamen er in Zaventem en Vilvoorde resp. 718 en 837 netto niet-Belgen bij waarbij deze gemeenten zijn uitgegegroeid tot de twee gemeenten met het grootste migratiesurplus van niet-Belgen in de Vlaamse Rand.
FDF- voorzitter Maingain grijpt deze cijfers aan om te stellen dat “het beleid van Vlaanderen in de Rand een blamage is en totaal is mislukt”.Volgens het FDF moet de “Vlaamse overheid gaan beseffen dat al die dwangmaatregelen een contraproductief effect hebben.”
Vlaanderen mag zich niet neerleggen bij die groeiende sociologische ontnederlandsing die een gevolg is van de groeiende migratiebewegingen.
Minister Bourgeois is zich terdege bewust van de alarmerende situatie.
Aan welke extra-maatregelen denkt hij en wil hij extra aandacht geven aan gemeenten als Vilvoorde en Zaventem die de jongste jaren een sterke bijkomende verfransingsdruk ervaren uit het Brussels gewest?
Vraag om uitleg van Vlaams Parlementslid Eric Van Rompuy aan de heer Geert Bourgeois, Vlaams minister van Binnenlands Bestuur en de Vlaamse Rand over het verdwijnen van de Vlaamse gemeenteschool in Wezembeek-Oppem.
Op dit ogenblik lopen er onderhandelingen over het overhevelen van de Nederlanstalige gemeenteschool De Letterbijter in Wezembeek-Oppem naar het gemeenschapsonderwijs. Hierdoor wordt Wezembeek -Oppem de eerst gemeente in de Vlaamse Rand zonder Vlaamse gemeenteschool.
Uit de jongste cijfers van Kind&Gezin blijkt dat de communicatietaal van de jonge gezinnen in Wezembeek-Oppem nog amper voor 9% het Nederlands is.
Het opgeven van een Nederlandstalige gemeenteschool in een facilitietengemeente kan door de franstaligen worden geïnterpreteerd als een symbool voor het loslaten van de Vlaamse randgemeenten door de Vlamingen. Wordt hierdoor de ontnederlandsing niet versterkt?
Wat is de houding van de Vlaamse Regering over de verdwijning van de gemeenteschool in Wezembeek-Oppem?
24Jan10
De aardbeving in Haïti, de moorden en verkrachtingen van R.J. en de sluiting van Opel hebben de jongste weken een domper gezet op de nieuwjaarswensen. Na het annus horribilis 2009 kent ook dit jaar een dramatisch begin.
Op de talrijke nieuwjaarsrecepties waar ik het woord mag voeren (gisteren nog in Zottegem) houden deze gebeurtenissen de mensen meer bezig dan het (vaak kleine) Wetstraatgebeuren.
Eén uitzondering: de aanduiding van Herman tot President van Europa blijft de mensen enthousiasmeren. “Wij zijn fier op Herman” hoor ik overal en ik ben nu “the first brother” geworden!
Intussen is ook in Vlaanderen het jaar gestart in mineur. Sinds begin 2010 zijn al 4.500 jobs verloren gegaan en men verwacht dat er dit jaar nog meer jobs zullen verdwijnen dan de 36.000 in 2009.
De sluiting van Opel-Antwerpen was geen verrassing maar de brutale aankondiging van Nick Reilly kwam als een mokerslag. Het drama Opel drukt Vlaanderen op de harde realiteit dat ook wij te kampen hebben met zware structurele problemen. Vlaanderen is geen aantrekkelijke investeringregio meer. Wij hebben onze welvaart in grote mate te danken aan de forse buitenlandse investeringen in de laatste 40 jaar maar die vallen steeds verder terug. De helft van onze toegevoegde waarde in de economie en 40% van onze werkgelegenheid is in handen van buitenlandse ondernemingen. Als die afhaken staan we voor een gigantisch probleem. Is dit het einde van “het Vlaams economisch mirakel”?
De Vlaamse Regering en de vakbonden leggen zich niet neer bij de sluiting maar willen een gevecht leveren om Opel open te houden. Het dreigt een uitzichtloze en bittere sociale strijd te worden waar men de werknemers valse hoop geeft want zoals bij Renault in 1997 staat het verdict vast. Reilly zal evenmin wijken als Schweizer.
Bij de sluiting van Renault heb ik als minister van Economie niet meegedaan met de vakbondsacties maar onmiddellijk een wedertewerkstellingscel opgericht waardoor 1,5 jaar later meer dan 75% van de werknemers opnieuw aan de slag konden.
De tijden zijn anders (in 1998-1999 herleefde de economie en was er een investeringsboom) maar nog meer dan in de jaren negentig hebben we nood aan een offensieve industriële investeringsstrategie.
In elk sociaal conflict zijn er vakbondsleiders die zich willen profileren maar bewijzen ze de werknemers hiermee een dienst? Rudi Kennis zal de volgende maanden elke dag het nieuws halen zoals destijds Gacoms (Renault), Vervotte (Sabena) en Stroobants (Boel) maar leidt dit niet de aandacht af van de essentiële vraag: waarom sluit GM de fabriek bij ons?
Ik geloof ook niet in scenario’s waarin men op zoek gaat naar een nieuwe investeerder in de automobielsector in Vlaanderen. Destijds met Renault sprak men ook van interesse van KIA en DAEWOO maar dat werd nooit concreet gemaakt. Nu is er sprake van Chinese auto-concerns die eco-vriendelijke wagens zouden komen produceren in Antwerpen. Dat is een heilloos spoor en creëert enkel illusies.
Laten we in deze omstandigheden niet improviseren maar de bakens leggen van een politiek op de middellange termijn en daar zijn competitiviteit, innovatie en eigen ondernemingsschap cruciaal.
Maandag debatteren we hierover in het Vlaams Parlement. We moeten dit debat aangrijpen op een einde te maken aan de Peumans-Sauwens saga. Deze beschamende vertoning kost ons opnieuw heel wat krediet. De Vlaamse pers kijkt al jaren meewarig naar ons. In de 25 jaar dat ik lid ben van het Vlaams Parlement heb ik nooit geweten dat we van de kranten een pluim kregen voor onze debatten. Het was altijd te saai, te technisch, te parochiaal en zonder politieke spankracht. Nu lees ik dat we een te hoge “amusementswaarde” zouden hebben. Met de pers moet men hierover niet in debat gaan. Journalisten hebben hier steeds het laatste woord en ondertussen wordt ons imago steeds meer beschadigd.
Aan onze fractieleiders en bureauleden raad ik aan de orde der werkzaamheden intern te bespreken en op te houden met dat publieke gekijf.
Als een collega de Vlaamse Parlementsvoorzitter tirannie en dictatuur verwijt beseft hij dan niet dat hij onze instelling belachelijk en ridicuul maakt en het beeld bevestigt dat sommigen er willen aan geven? Jan Peumans van zijn kant zou er best niet verder op ingaan en doen waarvoor we hem hebben gekozen: de Vergadering voorzitten in wijsheid en discretie.
Voor wie Jan kent en waardeert (en ik behoor daar ook bij ) een moeilijke opdracht!
27Dec09
MIJN ALLERBESTE WENSEN VOOR HET NIEUWE JAAR!
Op vele terreinen was 2009 een annus horribilis. De ineenstorting van het financieel en bancair systeem, de zwaarste economische recessie sinds de tweede wereldoorlog, een verlies van miljoenen jobs (waarvan 60.000 in België), een onopgeloste institutionele crisis, een vertrouwensbreuk tussen politiek en gerecht en nog veel meer dan dat: al wat kon misgaan, gebeurde in 2009.
Toch werd het een annus mirabilis voor de man die op 30 december 2008 premier werd van België. Midden de storm gaf Herman in 2009 het gevoel aan de mensen dat met hem het land in goede handen was. Zijn boodschap van stabiliteit, zekerheid en sérieux bracht opnieuw vertrouwen na meer dan anderhalf jaar van stuurloosheid. Zijn politiek van Rustige Vastheid was gebaseerd op een stap-voor-stap benadering voor de oplossing van de problemen en op overleg en vertrouwen.
Januari 2009
Ik ben er trots op dat mijn broer premier wordt van België. We hebben samen bijna 40 jaar politiek gemiliteerd en ik zie deze functie als de ultieme bekroning van zijn politieke loopbaan. Ook een beetje van mijn politieke carrière want onze broederband is in al die jaren onverbrekelijk geweest hoewel onze karakters en wijze om politiek actief te zijn vaak totaal verschillend zijn. Dat ik hierdoor mijn devies “BE FREE” soms moet loslaten, weet ik maar dat hoort er nu eenmaal bij. Ik neem mij dan ook voor om in mijn politieke standpunten erover te waken dat er geen aanleiding kan zijn tot publieke conflicten met Herman.
Februari 2009
Op 7 februari wordt mij de derde plaats toegewezen op de CD&V- lijst voor Vlaams Brabant. Ik ben geen boegbeeld meer maar zeg ”klaar te zijn voor mijn tiende en laatste parlementaire campagne”.
Maart 2009
Als voorzitter van de Commissie Economie in het Vlaams Parlement ben ik woordvoerder van mijn fractie in de parlementaire debatten over de budgettaire, economische en financiële problemen. Ik ben erg ontgoocheld dat de gemeenschapsdialoog o.l.v. Kris Peeters mislukt en we naar de Vlaamse verkiezingen moeten gaan zonder resultaten op het vlak van staatshervorming en splitsing van BHV.
April 2009
Villa Politica roept mij uit tot de top 3 van de beste Vlaamse parlementsleden. Ook De Standaard en De Morgen geven mij met 7/10 een onderscheiding voor mijn parlementair werk.
Mei 2009
Met Peter Van Rompuy (als tweede opvolger) en mijn team van trouwe vrienden voer ik een stevige kiescampagne onder het motto “Doorzetten in moeilijke tijden”. “Das kampfschwein” komt weer in mij boven en ik leer Peter de knepen van het vak. Op de slotmeeting in De Maalderij in Sterrebeek speechen Herman, Peter en Eric voor het eerst samen voor een enthousiaste zaal. Een denderend slot van mijn laatste parlementaire campagne.
Juni 2009
CD&V wordt opnieuw veruit de grootste partij in Vlaanderen en persoonlijk haal ik met 25.000 voorkeurstemmen een mooie score.
Ik leg de eed af als Vlaams volksvertegenwoordiger met de langste staat van dienst in het Parlement ( 27 jaar). De partijleiding vraagt me mee te onderhandelen over het budgettaire luik van het Vlaams regeerakkoord. In de Keien van de Wetstraat zeg ik: “het voorzitterschap van het Vlaams Parlement zou een bekroning zijn van mijn politieke loopbaan.”
Juli 2009
Politiek is een harde stiel. Ik word geen voorzitter van het Vlaams Parlement. De partijleiding laat de functie aan N-VA. Ik ben hierover ontgoocheld maar life goes on.
Op 16 juli vertrek ik met Viviane en Heidi naar New York en Washington en genieten we van één van onze mooiste reizen. “ Heureux qui comme Ulysse a fait un beau voyage”. Bij onze terugkeer nam ik me voor: never give up! Nooit versagen!
Augustus 2009
Ik stop met mijn Dagboek BE FREE. Met bijna 100.000 bezoekers op jaarbasis was het één van de meest succesvolle dagboeken van Vlaamse politici op internet. Ik startte ermee in februari 2005 en behield hiermee als parlementaire backbencher een stem in het politieke gebeuren.
September 2009
Op 6 september ben ik er opnieuw bij op de Gordel. Komt er in maart 2010 eindelijk een splitsing? Ik reken op Herman.
In het Vlaams Parlement geef ik de inleiding op het boek van Bart Maddens en noem zijn strategie een handleiding voor vechtfederalisme.
Oktober 2009
Bij het begin van het nieuwe parlementaire jaar start ik mijn nieuw dagboek MY LAST FIVE YEARS. Naamloos meefietsen in het parlementaire peloton is niet aan mij besteed. Ook de volgende jaren zal ik mij blijven inzetten op mijn manier. En het onverwachte is de grootste constante in de politiek.
November 2009
Het wordt een memorabele maand. Herman wordt op 19 november de eerste president van Europa. De reacties zijn overweldigend. Iedereen is fier op Herman. Ik ben erbij als in het stadion van Anderlecht 23.000 supporters zingen VAN ROMPUY olé olé.
Op 23 november vier ik in Nossegem mijn zestigste verjaardag met de ganse familie. We zingen uit volle borst het VAN ROMPUY-lied:
Feest bij Van Rompuy!
Sla je handen in elkaar!
Baby’s, presidenten, een verjaardag ’t is echt waar!
Reden om te vieren,
Het kwam ook al op teevee !
Vier maar mee, hef het glas, schol, santé! (x2)
December 2009
Herman wordt verkozen tot man van het jaar in kranten en tijdschriften. Heel België is trots op hem. Overal wordt ik gefeliciteerd met de manier waarop hij in 2009 premier is geweest van dit land. Hij gaf rust en vertrouwen in moeilijke tijden.
Persoonlijk neem ik terug de draad op in het Vlaams Parlement met tussenkomsten over de begroting 2010, VRT en de houding van Groen! in het Zennedossier. In Zaventem verdedig ik mijn begroting als schepen van Financiën. Herman is nu president van Europa en ik blijf Vlaams parlementslid en schepen in Zaventem. Ik zal Herman missen in de nationale politiek en de partijvergaderingen maar het politieke leven gaat door, ook voor mij.
2010
Het volgend jaar dient zich bijzonder moeilijk aan ook voor de Vlaamse politiek. Vlaanderen verliest terrein op economisch vlak en de tewerkstellingsperspectieven zijn somber. De Vlaamse regering maakt na het debacle van de Lange Wapper geen slagvaardige en eendrachtige indruk en mist de hefbomen om de Vlaamse economie nieuwe stimulansen te geven. De vervaldag voor BHV nadert maar N-VA dreigt de Vlaamse regering te verlaten als er een onderhandelde oplossing komt voor BHV. De Maddens-doctrine is een pure electorale strategie van “omfloerste separatisten” die enkel tot doel heeft te leiden tot onwettige federale verkiezingen en elke kans ontneemt op een nieuwe en onderhandelde staatshervorming. Belangenconflicten zijn vaak politieke spelletjes die de Vlaamse zaak geen moer vooruithelpen. Integendeel. Bart De Wever (hierin gesteund door de gunstige opiniepeilingen) zal er alles aan doen om CD&V te splitsen in een Vlaamse en federale vleugel en onwettige federale verkiezingen uit te lokken in het voorjaar zonder splitsing van BHV en zonder staatshervorming. Kan Dehaene de Gordiaanse knoop ontwarren?
De eerste 10 jaar van deze eeuw waren zowel in de wereld als hier ontgoochelend op vele vlakken. Begin 2009 bracht President Obama een boodschap van hoop met YES WE CAN! In België trachtte Herman als premier de fundamenten te leggen voor een hernieuwd vertrouwen maar iedereen beseft dat deze basis bijzonder broos is en de regimecrisis lang niet voorbij is. Toch mogen wij ons niet laten ontmoedigen, zeker niet op persoonlijk vlak.
Ik wens al de lezers van dit dagboek dan ook het allerbeste voor het nieuwe jaar : “Always look on the bright side of life!” Prosit Neujahr!
25Dec09
Zalig Kerstmis voor al wie u dierbaar is
de zachte dingen blijven toch bestaan
hoe hard en ruig de wereld wordt daarbuiten
Anton Van Wilderode
23Dec09
De blog van Peter Van Rompuy is opnieuw on line http://www.petervanrompuy.be in een nieuw jasje en met een nieuwe titel http://www.politico-shock.be.
Een ongebonden politieke tong. Een aanrader om de mening te kennen van de jonge generatie en niet alleen over politiek.
U vindt de link naar de website van Peter rechts op deze website.
17Dec09
Tussenkomst Eric Van Rompuy in begrotingsdebat 2010
Na uur veertien uur van debat voel ik mij als laatste spreker een beetje Piet Huysentruyt. Ik vraag me namelijk af: wat hebben wij geleerd vandaag?
Ik zal dat in vier of vijf punten uiteenzetten. Ten eerste, voor het eerst in vijftien jaar wordt in dit Vlaams Parlement opnieuw gesproken over besparingen. Het toverstokje van de vorige regeringen om de overheidsuitgaven sneller te doen stijgen dan het BNP, ondertussen de schuld tot nul te herleiden, reserves op te bouwen en op een gegeven moment zelfs 600 miljoen euro kasoverschotten te vinden om gemeentelijke schulden over te nemen, dat toverstokje is nu weg. Ik vind dat niet erg. We zijn eindelijk eens uit de begrotingseuforie van de voorbije tien jaar. We kunnen nu eindelijk eens kijken waar al het vet zit in die Vlaamse begroting. De inspanning van de krimpbegroting is een goede zaak. We gaan naar meer efficiëntie. Op een aantal terreinen hebben we moeten saneren. Die oefening is waarschijnlijk nog niet voorbij. We hebben nu een betere basis voor de volgende jaren, als we meer middelen zullen hebben.
Een tweede punt is het traject om tegen 2011 naar een evenwicht te gaan. Dat is de juiste keuze. Sneller gaan is niet mogelijk.
Er zullen nog inspanningen nodig zijn, want de begrotingsbesprekingen in de commissie hebben ook uitgewezen dat er nog een aantal onzekerheden zijn. Wat zal de economische groei zijn? We hebben ook de onderbenutting, die heel hoog werd ingeschat. Er is de provisie van 500 miljoen euro die door het Rekenhof op tafel werd gelegd. De effectieve waarde van de besparingen moeten we ook nog zien. De begrotingscontrole van 2010 zal belangrijk zijn, want er zullen nog inspanningen nodig zijn, dit zijn niet de laatste.
De derde les: ik vond de oppositie niet overtuigend, vooral Open Vld niet.
‘Le nouveau Vld d’Alexandre n’est pas encore arrivé’. Open Vld wil naar een evenwicht gaan in 2010, maar de jobkorting moet behouden blijven. We hebben deze morgen van mevrouw De Knop van VLD gehoord dat de besparingen in onderwijs onaanvaardbaar zijn. We hebben ook gehoord van Dirk Van Mechelen dat er reserves aangelegd moeten worden. Collega Van den Heuvel heeft al gezegd dat Open Vld zichzelf tegenspreekt.
Een van de lessen, mijnheer Gatz, is dat de meerderheid volledig erkent dat er een schuldopbouw is geweest. Dat is niet de schuld van Open Vld, maar we zitten met een bankcrisis en we zitten met een economische crisis. We hebben die moeten opvangen door schulden, en pps is een instrument dat de laatste jaren werd gebruikt en dat ook 3 miljard euro schuld creëert.
We zitten met een Vlaamse schuld, maar die is beheersbaar. Het is niet waar wat u hebt gezegd, dat de Vlaamse schuld aan het ontsporen is, want we weten dat de KBC-schulden terugbetaald zullen worden, dat de tijdelijke schuld te maken heeft met de tekorten die er nu eenmaal zijn als gevolg van de economische crisis. Ik vind het intellectueel niet eerlijk dat gezegd wordt dat het deze regering PEETERS zou zijn die de schuld heeft opgebouwd. Het is een collectieve verantwoordelijkheid die evident is als gevolg van de economische-en bankcrisis.
Een vierde punt is dat wij een ‘annus horribilis’ beleefd hebben en nog zullen beleven, dat de Vlaamse economie het bijzonder moeilijk heeft, dat we contact verliezen met de top van Europa. De Vlaamse Regering doet al wat ze kan binnen haar bevoegdheden. De cafépraat die we gisteren hoorden van LDD over de pampereconomie, is totale nonsens. De economische subsidies die Vlaanderen geeft, zijn bijzonder selectief en in kwantiteit liggen ze veel lager dan in andere landen. Met de Opeldiscussie hebben we gemerkt wat er in Duitsland mogelijk is inzake overheidssubsidiëring en wat er in Engeland mogelijk is. We zitten dus niet in een pampereconomie, maar onze zwakte is dat we internationaal heel wat investeringen hebben aangetrokken, dat we multinationale bedrijven naar hier hebben gehaald, maar dat de internationalisatie, die vroeger een sterkte was, een zwakte dreigt te worden omdat we als klein land als eerste in de klappen moeten delen bij herstructureringen.
Bijgevolg is een van de lessen dat we in Vlaanderen alles doen wat we kunnen binnen onze bevoegdheden, en ik denk dat onze minister-president, ook geconfronteerd met de dossiers van Opel en van DHL, alles uit de kast haalt, maar dat we ook iets moeten doen aan de concurrentiehandicap die Vlaanderen heeft. Volgens mij zouden dit Vlaams Parlement en deze Vlaamse Regering in plaats van energie te stoppen in belangenconflicten, veel beter onderhandelen om de sociaaleconomische hefbomen die belangrijk zijn voor onze concurrentiekracht, in Vlaanderen te krijgen. In plaats van de Maddensstrategie te volgen, die hier steeds naar voren komt en die zegt dat we een strijd moeten aangaan via belangenconflicten, moeten we onderhandelen over een staatshervorming. Zonder te beschikken over sociaaleconomische hefbomen zullen we de volgende jaren niet in staat zijn om die concurrentiekracht in de Vlaamse economie te vrijwaren.
Laatste punt, het Vlaams Parlement moet een enorm belangrijk werk leveren: het zogenaamde ‘Speeddecreet’. Als we er niet in slagen om infrastructuurwerken de volgende jaren op een decretale manier te onderbouwen zodat ze kunnen doorgaan, vrees ik dat de Vlaamse economie veel kansen zal missen.
Groen! zei gisteren dat ze een besparingsplan hebben. Ze kunnen 4 miljard euro besparen door de Oosterweelverbinding te schrappen, net als de Brusselse ring en de grote werken voor sportinfrastructuur.Vlaanderen het nieuwe Bokrijk?Het is daarentegen de taak van het Vlaams parlement om de infrastructuurwerken decretaal te onderbouwen. De heer Watteeuw heeft het over 100.000 jobs in de bouwsector door de groene economie maar als we de grootste werf van deze eeuw hebben lamgelegd, is dat voor de Vlaamse economie een zeer slechte zaak.
Tenslotte nog dit : ik ben hier deze twee dagen de hele tijd aanwezig geweest. Veel jonge collega’s vragen mij, als ouderdomsdeken, of zo’n debat van twee dagen over de begroting wel zin heeft. Ik maak dat al twintig jaar mee. Ik blijf dit heel zinvol vinden. Meningen worden met elkaar geconfronteerd in een globaal publiek debat over meer dan 23 miljard overheidsuitgaven en de keuzes die gemaakt worden. Daardoor leren we elkaar ook beter kennen. We zitten anders altijd in afzonderlijke commissies. We horen ook wat al de pijnpunten en standpunten zijn in aanwezigheid en confrontatie van de regering. Dit debat is dus zeer zinvol. Ik wil de nieuwe collega’s gelukwensen. Dit Vlaams parlement is veel levendiger dan de vorige jaren. Dat mag na 14 uur debat wel eens gezegd worden!
13Dec09
Het wordt druk volgende week zowel in Zaventem als in het Vlaams Parlement. Voor het kerst- en nieuwjaarsreces worden de begrotingen gestemd en dat leidt meestal tot marathonvergaderingen. Sommige collega’s hebben een hekel aan die debatten maar ik houd van die eindejaarssfeer in de gemeenteraad en het Parlement.
Maandag verdedig ik als schepen van Financiën de begroting 2010 ( 52 miljoen euro uitgaven) op de Zaventemse gemeenteraad. Ik ben erin gelukt om op 3 jaar tijd de schuld van Zaventem terug te dringen van 85 miljoen euro naar 60 miljoen euro en de schulduitgaven in de gewone dienst te doen dalen van 24% naar 18%. De terugval van de economische activiteit op de luchthaven kost de gemeente Zaventem ongeveer 1 miljoen euro aan inkomsten maar structureel is Zaventem een gemeente met een hoog fiscaal draagvlak en beschikken we over voldoende reserves (20 miljoen euro overschot in de rekeningen) om belangrijke investeringen in een Cultureel Centrum en de uitbreiding van het OCMW-rustoord aan te kunnen.
Ik ben nu 3 jaar schepen van Financiën, Ruimtelijke Ordening, Huisvesting en Grondbeleid en doe het bijzonder graag. Na 20 jaar oppositie kan ik nu mee concrete dingen realiseren en de mensen helpen in hun dagelijkse beslommeringen. Een gemeentelijk mandaat is een goede aanvulling op het engagement als parlementslid en vormt helemaal geen tijdsbeletsel zoals sommigen denigrerend spreken over “cumulards”.
In het Vlaams Parlement wordt dinsdag en woensdag het Vlaams budget besproken ( het gaat hier om 23 miljard euro uitgaven).
Als voorzitter van de Commissie Begroting en Financiën heb ik de boeiende besprekingen in de Commissie meegemaakt met vaak terechte kritische bemerkingen van de oppositie en de repliek van Minister Muyters (die het goed deed voor zijn eerste optreden) met degelijke tegenargumenten als verantwoording van het beleid.
De plenaire vergaderingen zullen hieraan nog weinig toevoegen maar een publiek debat over meer dan 20 miljard uitgaven- en inkomsten en 6 miljard Vlaamse openbare schuld behoort tot essentie van de parlementaire democratie. Het debat zal zeker 14 uur duren en telt bijna 100 sprekers. Ik kom als laatste spreker aan bod met een spreektijd van 4 minuten.
Een jong parlementslid vroeg me of het zin had tussen te komen in dit marathondebat met geen enkele persbelangstelling en vaak voor een haast leeg halfrond. Ik zei haar dat je dan pas de echte parlementsleden leert kennen. Op die momenten kan je bewijzen dat je uw materie kent en kun je in debat gaan met collega’s die geen lid zijn van uw commissie. In het plenaire forum wordt je gewikt en gewogen door je collega’s. André Denys en ik maakten er als fractieleiders een sport van om collega’s te onderbreken en een debat op gang te brengen over de standpunten die ze innamen. Zo kwamen ze los van hun papier en ontsponnen zich vaak boeiende debatten ook met de Regering. Het was wel in de tijd toen er geen laptops bestonden en Blackberry’s want nu moet ik vaak vaststellen dat niemand naar mekaar nog luistert…Zouden we die laptops niet beter verbieden in de plenaire vergadering?
De oppositie hield deze week één minuut stilte om te wijzen op het feit dat de meerderheid en meer in het bijzonder voorzitter Jan Peumans het VP monddood maakt. Totaal ten onrechte want de huidige oppositie krijgt alle kansen. Zo was er wel een grondig debat in de Commissie media over de VRT in aanwezigheid van de geschreven media en Radio en TV. Dat de antwoorden van Minister van media Lieten niet bevredigden is een andere zaak maar ligt niet aan de organisatie van de parlementaire werkzaamheden. Peumans valt niets te verwijten.
In mijn tussenkomst in de Commissie media herhaalde ik wat ik op mijn website stelde: met het ontslag van Dirk Wauters staat de werking van het VRT-decreet van 1995 op de helling: “als men hier niet meer achter staat, wijzig het decreet maar stop die hypocrisie”. Minister Lieten was duidelijk geërgerd door mijn stellingname en SP.A- parlementslid Philippe De Coene noemde mij zelfs kabouter Wesley (“ik ben goed en de rest is slecht”) maar dat zal mij niet beletten deze zaak te blijven volgen en erover te waken dat het werk dat ik deed in de jaren negentig ten bate van de openbare omroep niet wordt teniet gedaan en helemaal moet worden overgedaan.
In Regeringskringen en partijhoofdkwartieren was men naar verluidt niet blij met mijn interventies over de VRT in de media en het Vlaams Parlement. ”Niet loyaal” maar is het niet de taak van een Vlaams parlementslid om te waken over de toepassing van decreten die hijzelf heeft opgesteld, gestemd en uitgevoerd? De omstandigheden veranderen maar aan de basisprincipes mag niet worden geraakt.
Deze Vlaamse Regering heeft met 9 ministers alles samen 9 jaar ervaring als Vlaams Parlementslid. Nu en dan mag hieraan eens worden herinnerd. En zei Herman dit weekend in zijn interviews niet dat hij van zijn broer had geleerd dat een politicus af en toe gevaarlijk moet zijn…En in tegenstelling met hem heb ik daar nooit spijt van!
06Dec09
Ik moet er nog steeds aan wennen als ik de mensen hoor spreken van mijn broer Herman als President van Europa. De reacties hierop zijn overweldigend en steeds in de meest positieve zin. Na al het negatieve dat de jongste jaren over de politici in eigen land is gezegd, vinden de mensen het schitterend dat een Eerste Minister van het zo verguisde België nu verkozen is tot Europees President en dit omwille van zijn intellectuele capaciteiten, zijn Rustige Vastheid, discretie en bereidheid tot dialoog en overleg.
Velen vinden het wel spijtig dat hij België verlaat maar zeggen er dadelijk bij dat ze fier zijn dat een Vlaming van bij ons gevraagd is om de leiding te nemen van 500 miljoen Europeanen.
Ook ik ben trots de broer te zijn van de eerste Europese president. Ik beschouw het ook voor een stukje als de bekroning van mijn politieke loopbaan. 40 jaar lang zijn we samen opgetrokken in de Belgische politiek. Ik herinner mij nog onze eerste vergaderingen bij de CVP-Jongeren in 1969 in de zaal Patria in de Broekstraat in Brussel en onze eerste politieke artikels in ons arro-blad Jongerentips. Sinds 1977 zitten we elke maandagmorgen in het nationaal CD&V- partijbestuur en hebben de nationale politiek van binnenuit en op het publieke forum samen beleefd. We stonden zelfs samen jarenlang op dezelfde affiche met als slogan: het zit in de familie. De broers Van Rompuy: we waren niet altijd geliefd maar eind goed al goed als ik dezer dagen de pers mag lezen.
Deze bladzijde is nu definitief omgedraaid en ik geef toe dat ik verweesd achterblijf. De politiek zal voor mij nooit meer zijn zoals vroeger. Maar dat is nu eenmaal de gang van het leven zeker in de politiek.
In mijn laatste 5 jaar zal ik het maar alleen doen en wie weet brengt deze laatste rit ook zijn verrassingen…
In het Vlaams parlement nam ik deze week opnieuw de draad op met enkele tussenkomsten tijdens het actualiteitsdebat over de economische crisis in Vlaanderen. Ik ergerde mij aan de VLD die nu aan de Vlaamse Regering verwijt een schuldenregering te zijn terwijl deze Vlaamse schulden zijn opgebouwd in de eerste helft van 2009 toen Dirk Van Mechelen nog minister van Begroting was. Ik heb geen problemen met oppositie voeren maar een minimum aan intellectuele eerlijkheid is wel nodig om geloofwaardig te zijn. In Villa Politica van dit weekend kunt u mijn uitval zien tegen Patricia Ceyssens “cette femme m’énerve”.
Ik ergerde mij vrijdag ook aan de Vlaamse Regering bij het ontslag van Dirk Wauters. Volgens de Vlaamse Regering was Wauters een “miscast” en miste hij zowel daadkracht (om de besparingen door te voeren) als een visie op de openbare omroep .Ik ben zelf niet betrokken bij deze affaire (niemand vraagt mijn mening nog over de VRT) maar ik moet enkel vaststellen dat van de geest van de hervorming van de VRT die ik consequent en met succes doorvoerde in de jaren negentig niets meer is overgebleven. De partijpolitiek is helemaal terug en de Raad van Bestuur en de Regering nemen opnieuw de VRT in handen zoals in de tijd van de BRT. Nochtans doet de VRT het schitterend en behoort ze met een marktaandeel van meer dan 40% tot de meest bekeken openbare omroepen in Europa.
Ik ben nog steeds fier op de hervormingen die ik samen met Bert De Graeve doorvoerde. Ik nam als politicus bewust afstand en gaf met een duidelijke missie en beheersovereenkomst vertrouwen aan de leiding van de omroep. Dat model is aan diggelen geslagen eerst door Tony Mary en nu door Guy Peeters en de Vlaamse Regering.
Als oud minister van media bloedt mijn hart want ook vandaag krijg ik nog van velen (ook vanuit de VRT en de mediawereld) positieve reacties op de hervormingen van 1995. Deze golden als een voorbeeld hoe een publieke dienst kan worden hervormd en gedepolitiseerd. Ook als een les hoe politici moeten omgaan met de media. Hebben we opnieuw een minister van media die met deze bevoegdheid meent aan partijpolitiek te moeten doen?
Tenslotte nog dit. Toen ik minister was, ben ik maar verantwoordelijk geweest voor 2 benoemingen: Bert De Graeve (VRT) en Herman Daems (Gimv). Beiden draaien 10 jaar later nog mee aan de top van Bekaert en Fortis. Waarom werden het geen miscasts? Beiden werden benoemd los van de partijpolitiek op basis van hun competentie en feeling voor de publieke instelling die ze moesten leiden en ze kregen ook tijdens hun mandaat steeds het volle vertrouwen van hun minister. Zonder die voorwaarden kan men geen publieke instelling leiden. Dirk Wauters heeft het mogen ervaren.
- 1 / 3 - volgende pagina